Het dagboek van Max Thomas


Live - Lightning Crashes
dit nummer is op Max zijn begrafenis gespeeld

klik op bovenstaande tekst om nummer te beluisteren


bijgehouden door Karianne en Ronald
 

vrijdag 7 april: even een update...
het is alweer een hele tijd geleden dat ik in Max* zijn dagboek heb geschreven. In de tussentijd is er veel gebeurt. Max* zijn broertje Daan is geboren en daar gaat het hartstikke goed mee. Hij lijkt ook veel op Max*.

Op Max* zijn eerste verjaardag zijn we met de familie die erbij was op zijn begrafenis naar zijn grafje toegeweest. We hebben er bloemen neergelegd en hebben er zijn muziek gedraaid. Daarna hebben we thuis nog met zijn allen wat gegeten.

Gelukkig wordt Max* niet vergeten en zijn mensen niet bang om over hem te praten met ons. Hij wordt gewoon genoemd en wij kunnen zijn naam ook gewoon zeggen zonder dat mensen daarvan schrikken ofzo. Je hoort soms dat dat heel anders kan zijn. Dat overleden kindjes genegeert worden en dat bijna niet over ze gesproken wordt. Sommige mensen noemen Daan zelfs Max* en hebben dat dan ook helemaal niet door. Ze schrikken dan als wij ze erop wijzen dat ze Max* zeiden in plaats van Daan. Maar wij vinden dat helemaal niet erg. We doen dat zelf ook.

Het verdriet om Max* valt me nu reuze mee. Ik had verwacht dat dat na de geboorte van Daan in alle hevigheid weer terug zou komen. Ja, ik ben af en toe verdrietig en ik denk veel aan Max*. Maar het is niet zo dat dat ontzettend heftig is. Soms voel ik me daar weer schuldig over. Ben ik Max* nu al vergeten of vind ik het niet meer erg dat hij dood is? Nee, ik ben hem zeker niet vergeten. En ik krijg ook weer tranen in mijn ogen als ik het gedichtje hieronder lees.

 

zaterdag 18 februari: Max* zijn eerste verjaardag
- dit gedichtje kregen wij toegestuurd van Lieve Engeltjes

Bloemen voor mijn kindje

Ik ga bloemen kopen voor mijn kindje

geen rammelaar geen mooie bal,
geen rode neus voor het carnaval
Geen vlag voor het bevrijdingsfeest
geen ballon, geen trein, geen knuffelbeest

Geen kleertjes in alweer een grotere maat
geen potje olvarit dat in de reclame folder staat
geen luiers van weer een ander merk
alleen wat plantjes voor in 't perk

Ik ga bloemen kopen voor mijn kindje
't roept verzet op in mijn hoofd
ik ken geen moeder die haar kindje
voor zijn verjaardag bloemen belooft

Een kind moet spelen ontwikkelen en groeien
's lekker met z'n vader stoeien
's Zomers in het badje op het gazon
voor op de fiets met een petje tegen de zon
Bootje varen met een oude schoen
maar wat moet een kind met bloemen doen

Ik ga bloemen kopen voor mijn kindje
iets anders kan, mag, hoeft niet meer
En deze bloemen zet ik dan maar op zijn grafje neer......

 

 

zaterdag 4 februari: een eigen engeltjespagina
Max* heeft bij Lieve-Engeltjes.nl zijn eigen Engeltjes pagina gekregen. Klik op het engeltje hieronder om hem te bekijken.

 
zondag 29 januari: bijna één jaar oud
nog een paar weekjes en dan is Max* één jaar oud. Ik weet nog niet precies wat we dan gaan doen. Ligt er ook een beetje aan of zijn broertje er dan al is of hoe oud zijn broertje dan is. Nu het steeds dichterbij de bevalling komt, komen ook heel veel herinneringen aan vorig jaar rond deze tijd terug. Ik ben vaker verdrietig enzo. De spanning neemt ook aardig toe. Tot begin deze week had ik nog geen extra controles gehad in de vorm van hartfilmpjes. Maar woensdag en zaterdag heb ik toch een hartfilmpje gehad. Ik was wat ongerust, maar alles was goed.
 

donderdag 12 januari: gesprek maatschappelijk werkster
gisteren zijn we bij de maatschappelijk werkster geweest. Sinds het vorige gesprek gaat het eigenlijk veel beter. We hebben wat gepraat over hoe het nu gaat. En dat ik bezig ben met het kamertje weer in orde te maken voor het broertje van Max*. De kleertjes wassen enzo doet me niet zoveel. Maar het bedje afhalen, dat ging toch echt tegen mijn gevoel in. Dan zou ik het laatste stukje van Max* uit ons huis halen. Uiteindelijk heeft Ronald dat maar gedaan.

Dinsdag zijn we voor het eerst bij de gynaecoloog geweest. Alles gaat goed. Ik ga nu eens per week op controle bij de gynaecoloog. Als ik ongerust ben, kan ik met het ziekenhuis bellen voor bijvoorbeeld een hartfilmpje. Daarnaast hebben we het gehad over het inleiden van de bevalling, bijvoorbeeld in week 39. Ik ben nu ruim 34 weken zwanger, dus dat betekent al over vijf weken. Het wordt nu erg spannend. Maar tot nu toe verloopt alles goed. Ik heb nu ook verlof en zal dus ook wat regelmatiger gaan schrijven in dit dagboek. Tenminste als er dingen te melden zijn natuurlijk.

 
zondag 1 januari: een nieuw jaar
gisterenavond oud en nieuw gevierd bij mijn ouders. We zijn overdag ook nog even bij Max* langsgeweest. Toen ik naar hem toe liep, had ik het gevoel alsof hij met oud en nieuw niet daar op de begraafplaats hoort te liggen. Hij hoort bij ons thuis te zijn. Ik vond het opeens zo zielig dat hij daar ligt. Dat gevoel heb ik met kerst en sinterklaas helemaal niet gehad. Gek hoor. 's Avonds tijdens de jaarwisseling met het afsteken van het vuurwerk kwamen de tranen. Even lekker de tranen laten lopen. En nu een nieuw jaar: een jaar waarin het één jaar geleden is dat Max* is geboren en het jaar waarin zijn broertje geboren gaat worden.
 

donderdag 29 december: kerstdagen
We zijn de kerstdagen goed doorgekomen. Het verdriet viel mij mee. Ik heb dit tijdens deze dagen niet erger ervaren dan op andere dagen. De beide kerstdagen zijn we even bij Max* langsgeweest. Max* heeft ook nog een kerststukje gekregen van zijn oom, tante en neefje Sander. Ook heeft hij een kerstmannetje gekregen van zijn andere oom en tante.

Vandaag zijn we ook voor een groei-echo in het Diakonessenziekenhuis geweest. Max* zijn broertje gaat qua lengte en gewicht wel op Max* lijken. Hij heeft nu al de lengte die hoort bij een zwangerschapsduur van ruim 34 weken, terwijl ik ruim 32 weken zwanger ben. Een kleintje wordt het dus niet, maar dat hadden we ook niet gedacht. Verder gaat alles goed met de zwangerschap.

 

zondag 25 december: weer een maand verder
We zijn weer een maand verder. Bij Max* zijn grafje hebben we een versierd kerstboompje geplant. Zo ziet het er bij hem ook een beetje kerstachtig uit. Verder mis ik hem steeds meer en denk ik ook weer steeds meer aan hem. Heeft veel met de zwangerschap te maken en met het feit dat het natuurlijk steeds meer richting zijn geboortedag gaat. Dan zal we alweer een jaar verder. Jeetje, wat gaat de tijd dan toch weer erg snel.

Met de zwangerschap gaat het erg goed. De spanningen beginnen wel toe te nemen en om die reden ben ik wat eerder met verlof gegaan. Ik heb vanaf nu zwangerschapsverlof. Rust nemen, dat helpt. Nou heb ik ook alle tijd natuurlijk om aan Max* te denken enzo. Maar we zien wel hoe het gaat. Ik heb gemerkt dat je dit soort dingen helemaal niet goed vantevoren kunt overzien, jammer genoeg. Want ik vind het vaak wel fijn, als je vantevoren weet waar je aan toe bent.

Ik sta nog steeds onder controle bij de verloskundige. Maar ga vanaf begin januari onder controle bij de gynaecoloog. Niet omdat daar een medische reden voor is. Maar zo tegen het einde zal ik meer behoefte hebben aan uitgebreide(re) controles en daarvoor kun je het beste terecht in het ziekenhuis. Ook is het zo dat ik niet thuis ga bevallen.

 

dinsdag 22 november: alweer of pas negen maanden geleden...
Het is nu ongeveer negen maanden geleden dat Max* is geboren. De tijd lijkt snel te gaan. Dat komt denk ik ook door de zwangerschap van het broertje van Max*. De zwangerschap verloopt lichamelijk gezien erg goed. Afgezien van de normale zwangerschapskwaaltjes als wat last van maagzuur, af en toe kramp in de benen en een buik die wat in de weg gaat zitten, gaat het gewoon erg goed.

Ik merk wel dat ik weer steeds meer met Max* bezig ben en er ook weer ontzettend verdrietig om kan worden. Waarom leeft ons mannetje toch niet? Ook ben ik erg aan het aftellen naar de dag dat zijn broertje geboren gaat worden. Ik hoop dat deze toch wel voor de uitgerekende datum komt. Maar ja, misschien is zijn broertje wel erg eigenwijs en vindt hij het wel best daar binnen in mijn buik. Ook denk ik erg veel aan de periode na de geboorte: hoe zal dat zijn? Hoe blij zullen we zijn? Maar ook hoe erg zal het verdriet om Max* weer naar boven komen?

Ik ga nu wekelijks naar de verloskundige, gewoon om even het hartje te horen. Ik denk dat dit mij toch weer wat meer zal ontspannen. Tot nu toe ben ik een keer bang geweest dat het niet goed was met ons kindje. Ik heb toen uiteindelijk de verloskundige gebeld en ben 's avonds langsgeweest om even naar het hartje te luisteren. Alles was goed en ik was weer gerustgesteld. Zeker toen hij de dagen daarna vrolijk aan het rondspartelen was in mijn buik.

Ik ben nu drie keer naar zwangerschapsyoga geweest. In eerste instantie vond ik het erg wennen. Maar nu de derde keer kan ik zeggen dat ik het fijn vind.

We hebben bij de Albert Hein fotoservice een fotoboek gemaakt met allemaal foto's van Max* en het verhaal erbij geschreven. Het is hartstikke mooi geworden en helemaal 'compleet'. Het hele verhaal staat erin tot en met na het plaatsen van de grafsteen.

 

donderdag 20 oktober: grafsteen Max*
Vandaag is de grafsteen bij Max* geplaatst. We hebben foto's geplaatst in het fotoboek. We zijn ontzettend blij met het eindresultaat. Het is ontzettend mooi geworden. Weer een stapje verder.

Vorige week donderdag zijn we al bij de steenhouwer wezen kijken. Hij had de vorm uitgesneden en het beertje erin gegraveerd. We hebben aangewezen welke kleuren op de steen moesten komen en waar. Ook de tekst hebben we op de goede plek gezet. Ik dacht dat ik er erg verdrietig van zou worden. Maar het viel me alles mee. Toen ik er overdag aan dacht, kwamen af en toe de tranen in mijn ogen. Maar daar is het ook bij gebleven. Gek hoor, ik dacht dat ik er weer helemaal van ondersteboven zou zijn. Blijkbaar reageer je op dit soort dingen toch weer anders, dan je vantevoren denkt.

Gisteren ben ik ook naar de verloskundige geweest. Alles is goed met het broertje van Max*. We kunnen aftellen. Al duurt dat nog wel een tijdje.

 

donderdag 6 oktober: op de helft...
We zijn alweer op de helft van de zwangerschap van het broertje van Max*. Vorige week woensdag zijn we naar de verloskundige gegaan en alles was goed. Het duurde wel even voor ze het hartje kon vinden. Ze heeft zelfs een tweede doptone moeten pakken. Nou dan komen de herinneringen toch wel weer naar boven drijven, hoor. Maar eindelijk hoorden we het hartje luid en duidelijk kloppen.

Vandaag hebben we een 20 weken echo gehad. Alles was in orde. Eerst kon ze het hartje niet goed in beeld krijgen. Ze bleef heel erg lang kijken en we kregen even het idee dat er iets niet goed was. Maar gelukkig zei ze dat ze het niet goed kon zien. Later had hij zich iets gedraaid en kon ze het hartje wel goed zien. Het zag er goed uit.

We hebben weer contact gehad met de winkel waar we de steen voor Max* hebben besteld. De vorm is uitgezaagd en de lijnen worden erin getekend. Daarna gaan we even kijken hoe het eruit ziet. Vervolgens zal hij de kleuren aanbrengen en de tekst. En dan gaan we nog een keer kijken, hoe het uiteindelijk geworden is. Spannend hoor. Ik denk dat het wel erg emotioneel zal worden als je de grafsteen van je zoontje ziet. En zeker als de steen geplaatst is op zijn grafje.

 

woensdag 14 september: bijna 4 maanden zwanger van broertje van Max*
Nu alweer een maand verder. Ik ben inmiddels bijna 4 maanden zwanger van het broertje van Max*. We zijn voor het eerst naar de verloskundige geweest. Bloeddruk was goed, HB was goed en het hartje klopte goed. Om het hartje weer te horen zou erg emotioneel zijn, dacht ik. Maar dat viel erg mee. Wel duurde het even voor ze het hartje kon vinden, eerst wat ruis. We kregen een beetje een soort 'flashback'. Ook bij Max* hoorden we de laatste keer alleen wat ruis. Maar gelukkig kwam deze keer al snel het hartje. De volgende controle bij de verloskundige is over drie weken ipv zes weken. (Dit is op ons verzoek.)

Ik heb ook het idee dat ik dit kindje al heel zachtjes heb voelen bewegen. En wanneer hij dit regelmatig en veel gaat doen, zal de spannende periode gaan aanbreken. Want tussendoor gaat meneer natuurlijk ook een tukje doen en dan zal deze mama toch wel snel ongerust zijn. Hopenlijk zal deze ongerustheid pas echt aan het einde van de zwangerschap komen en kan ik de komende tijd nog zonder ongerustheid doorkomen.

Verder heb ik mij opgegeven voor een cursus zwangerschapsyoga. Dit leek mij altijd erg zweverig. Maar ik heb er toch wel goede verhalen over gehoord en in het kader van de ontspanning zal dit wel erg goed voor mij zijn. 8 november gaat het beginnen. Ik ben erg benieuwd wat ik ervan zal vinden. De yoga is alleen voor de zwangere vrouwen en er is een partneravond. Dan kan Ronald ook mee en kijken wat hij van de yoga vind. Ik heb de leidster van de cursus verteld dat dit mijn tweede zwangerschap is en dat mijn eerste kindje doodgeboren is. Zij gaf aan dat ik zelf moest weten of ik het zou vertellen of niet.

Ik ben (ongeveer een maand, dacht ik) na de geboorte van Max* gaan mailen met een mailgroep van Lieve Engeltjes. Nu ik weer zwanger ben, is er ook een speciale mailgroep voor zwangere vrouwen die eerder een kindje hebben verloren. Wat een mailverkeer komt daar langs zeg. Ik geloof dat er gemiddeld wel 50 mailtjes per dag langs komen. Nu heb ik daar nog niet zo heel erg veel tijd voor, maar tijdens mijn zwangerschapsverlof zal ik denk ik wel nog meer gaan mailen met deze groep. De verhalen zijn in ieder geval erg herkenbaar. Er zijn een aantal vrouwen waarbij ook het leven ineens ophield aan het einde van de zwangerschap. Je kunt dan dus goed je ongerustheid over de beweging in je buik kwijt.

Bij de verloskundige hebben we ook de 20weken echo / screeningsecho besproken. Er wordt een aanvraag ingediend en een afspraak wordt gemaakt. Op 6 oktober hebben we deze echo. Bij deze echo worden alle orgaantjes na gekeken en ook wordt het broertje helemaal opgemeten. Bij Max* is dit ook gebeurd. We hebben dan wel geen verhoogd risico op een afwijking of zo. Maar we willen wel graag even weten hoe het allemaal zit en of alles in orde is.

We zijn nu wel erg blij met deze zwangerschap en het gaat ook goed met ons. Maar ik denk dat wanneer dit kindje geboren is, het verdriet om Max* weer erg heftig zal worden. Je ziet dan extra goed wat je moet missen met Max*. Neemt niet weg dat we dan ook ontzettend blij zullen zijn, maar dus ook erg verdrietig. Wat een rare en verwarrende periode zal dat worden. Zeker ook omdat in diezelfde periode het 1 jaar geleden is dat Max* werd geboren.

 

donderdag 18 augustus: een broertje voor Max !!!
Het is vandaag precies een half jaar geleden dat Max is geboren. En vandaag hebben we het goede nieuws gehoord waar we al anderhalve week op aan het wachten waren: Max krijgt een broertje.

Sinds half juni (sinds acht uur 's morgens op vaderdag om precies te zijn (wat een kado hè?)) weten we dat we weer een kindje verwachten. Anderhalve week geleden hebben we de vlokkentest gehad om vast te stellen of ons kindje CF heeft of drager is of net als Max geen drager is en geen CF heeft. Ons tweede kindje heeft geen CF !!! Wel is hij drager maar dat zijn wij ook allebei.
We zijn ontzettend blij. Karianne is uitgerekend rond 20 februari en nu dus zo'n 3 maanden zwanger. 20 februari is in de periode dat Max is geboren en begraven. Dat zal dus een rare periode worden.

 

zondag 14 augustus: vakantie
We hebben de afgelopen drie weken vakantie gehad en moeten dus volgende week weer aan het werk. Daarvan zijn we twee weken in Limburg op een camping geweest. Het was erg lekker. We hebben eigenlijk niet zo heel veel gedaan, maar we zijn er wel lekker tussenuit geweest. Tuurlijk zit je op een camping tussen allemaal gezinnen met kinderen, maar dat ging hartstikke goed. Eigenlijk gaat het al vanaf half juni goed met mij. Er waren wel momenten dat ik eraan dacht hoe het geweest zou zijn met Max. Maar dat maakte me niet ontzettend verdrietig. Daarna nog een weekje lekker thuis geweest. Max is tijdens onze vakantie goed verzorgd door de opa's en oma's.

Ook zijn we nog langsgeweest bij de winkel voor Max zijn steen. Omdat het geen standaardsteen is, is er een heel ontwerp getekend en daardoor kost het meer tijd. De steen is dus niet half augustus klaar maar pas eind september. Voordat hij geplaatst wordt, gaan we de steen even bekijken bij de steenhouwer.

Volgende week is het ook alweer of pas een half jaar geleden dat Max geboren is. Wat gaat de tijd toch snel en ook weer langzaam!

zondag 17 juli: gesprek maatschappelijk werk
We hebben nu drie keer een gesprek gehad met de maatschappelijker werkster in het WKZ. We vinden de gesprekken erg prettig en ik denk dat het met name mij heel veel heeft geholpen. Ik voel me nu veel lekkerder. Nu maar hopen dat het zo blijft. Of dat de verdrietige momenten in ieder geval niet meer je hele dag bepalen. We hebben ook tijdens het gesprek alle foto's eens bekeken. Zo heeft zij ook een beter beeld van hoe alles is gelopen.
 
maandag 4 juli: het gaat goed
Ruim een maand geleden voor het laatst iets geschreven in het dagboek. Het gaat steeds beter met mij. Ik zag erg op tegen de geboorte van het kindje van Marco en Tineke (vrienden van ons). Joyce is bijna drie weken geleden geboren en ik heb inderdaad een dag daarna veel verdriet gehad. Maar de dag daarna ging het weer goed. We zijn er snel op visite geweest en ik denk dat dat erg goed is geweest. Verder zijn we met de brandweerharmonie een weekend naar Denemarken geweest. Het was ontzettend gezellig en het weer zat erg mee. Ik kon er veel meer van genieten dan van het showweekend. Dus we zijn echt op de goede weg. Verder heb ik afgelopen week ook een veel beter gevoel over mijn werk. Kortom, het gaat echt vele malen beter. Tuurlijk zullen er nog zat verdrietig momenten komen. Maar als die er zijn, zullen die minder heftig en lang zijn.
 

zondag 19 juni: vaderdag

 

 

zaterdag 28 mei: één dag lekker gewerkt, daarna toch weer slechter
Ik ben nu een paar weken aan het werk. Ik kan nog niet zeggen dat het geweldig gaat, ik heb met name problemen met concentreren. Maak ook veel fouten, waar ik gelukkig zelf achter kom. Afgelopen donderdag heb ik voor het eerst lekker gewerkt. Dit geeft wat hoop voor de toekomst, want tot nu toe vind ik werken nog niet zo heel erg leuk. Helaas ging het werken vrijdag weer erg slecht. Kon me nauwelijks concentreren. 's Avonds bij de brandweerharmonie ging het ook erg slecht, ben maar in de pauze weggegaan.

Ik ben van de week weinig langs geweest bij Max. Ik ga niet meer iedere dag. Maar ik voel me daar niet erg slecht over, terwijl ik dat wel had verwacht. Woensdag kwam ik bij Max en er stonden twee ballonnen van Bert en Ernie bij hem. Ik ben heel benieuwd wie er bij Max is langs geweest. Maar ja, hij geeft geen antwoord, he. Woensdag heb ik thee gedronken bij een teamgenootje van waterpolo en daar was haar zus op visite met een baby'tje van vier weken oud. Ik vond het niet zo erg moeilijk, kreeg wel even een beetje tranen in mijn ogen, toen ik aan Max dacht. Maar ik werd er niet heel erg verdrietig van.

Vandaag hebben we een heel stuk gefietst. Ik vond dat erg lekker om te doen. Je denkt er dan toch wel wat minder aan. Het gaat dus nog steeds er met ups en downs.

 

woensdag 11 mei: het gaat ietsjes beter
Deze week mijn eerste week weer volledig aan het werk. Nou ja, volledig ik ga voortaan vier dagen per week werken. Het afgelopen weekend ging het wat beter met me. Ronald en ik zijn zaterdagavond uit eten geweest omdat we zeven jaar samen zijn. En zondagavond gingen we naar Mamamia. Dit deed me erg goed. Ik vond het erg leuk en gezellig.
Gisteren hadden we werkoverleg en dat ging toch nog niet zo goed. Ik kon me niet goed concentreren en mijn gedachten dwaalden erg af naar Max.

Gisteravond ook de steen voor op Max zijn grafje besteld. Het zal nog zo'n drie maanden duren voordat deze geplaatst wordt.

 

dinsdag 3 mei: weer aan het werk…
Gisteren zoals afgesproken weer aan het werk gegaan. Ik was toen ik opstond wel erg verdrietig. Had het gevoel alsof ik een periode in mijn leven afsluit (klinkt wel erg dramatisch, hè). Dat is natuurlijk ook wel zo, mijn verlof is zo meteen voorbij. Ik heb zo meteen ook minder tijd om aan Max te denken. Op mijn werk viel het wel weer mee. Eerst mijn mailbox doorgenomen en met collega's gepraat en daarna 'echt' aan het werk. Toen ik vrijdag 2 weken terug even op mijn werk was, had ik er een erg goed gevoel over. Dat goede gevoel had ik nu nog niet op deze eerste dag.

Vandaag ook weer een halve dag gewerkt. Ik had al meer te doen en het voelde al wat beter dan gisteren. Morgen ook nog een halve dag werken en dan de maandag erop 'echt' beginnen. Ik merk dat ik het aan de ene kant best wel fijn vind om weer te werken. Aan de andere kant dwalen mijn gedachten ook vaak af naar Max en alle gebeurtenissen en dan krijg ik weer een verdrietig gevoel. Het gaat nog steeds met ups en downs. Zaterdag was ik weer erg verdrietig en ging het echt niet goed. Ik doe wel al weer veel dingen, maar veel plezier heb ik nog niet echt in alles. Toch moet je jezelf dwingen om dingen te blijven doen en soms heb ik wel weer echt plezier in dingen. Ik ben ook weer wat meer gaan mailen met Lieve Engeltjes. Ik ga nog steeds iedere dag naar Max toe. Soms word ik daar erg verdrietig van.

Komende zondag is het moederdag. Ja, ik ben een moeder. Maar nee, zo voelt het dus echt niet. Ik ben benieuwd of ik mij die dag extra verdrietig zal voelen of dat het misschien wel meevalt.

 
maandag 25 april: showweekend VVBB
Weer een hele tijd niets geschreven. Ik zal het even een beetje gaan bijwerken. Vorig weekend, 16 en 17 april, zijn we met de Brandweerharmonie op showweekend geweest. Dit is altijd erg gezellig. Voor mij voelde het dit jaar toch wat anders. Bedacht me van tevoren dat we eigenlijk niet met z’n tweeën zouden zijn gegaan als Max had geleefd. Ik word niet superverdrietig van die gedachte, maar toch. Ik heb wel erg veel lol gehad op de zaterdagavond, maar daarna ook weer veel verdriet. Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar mijn werk gegaan. Toen ik daar de drempel overstapte, had ik het even moeilijk. Maar daarna was het erg fijn om weer met collega’s te praten. Ik heb afgesproken dat ik 2 mei weer begin en dat ik dan drie halve dagen werk. De maandag daarop ga ik weer volledig aan het werk. Ben benieuwd hoe het gaat. Ik weet niet of ik klaar ben om te gaan werken. Maar volgens mij weet je dat nooit. Dus we gaan kijken hoe het gaat, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel goed gaat. Bij Ronald ging het werken ook goed. Ik heb dus nu mijn laatste weekje verlof, nog even genieten (voor zover dat kan) van het lekkere weer. Ik ga nog steeds iedere dag langs bij Max. Al ben ik afgelopen vrijdag voor de eerste dag niet langs geweest. Voelde me hier wel een beetje ‘schuldig’ over. Maar het is wel goed om een keer niet te gaan. Zo meteen als ik weer ga werken, zal het ook wel eens voorkomen dat ik niet langs kan bij Max. Afgelopen week is er weer een kindje begraven. In totaal zijn er nu zes kindergrafjes van dit jaar. Ik heb het aantal grafjes van vorig jaar geteld en dat zijn er maar vier! Ik vind het onbegrijpelijk dat het er dit jaar al zoveel zijn. Afgelopen zaterdag weer gewaterpoloëd. Dat was ook weer erg leuk, al was het de laatste wedstrijd van het seizoen helaas.
 

maandag 11 april: het gaat ietsjes beter
Vorige week donderdag zijn we bij de gynaecoloog geweest. Het is nu definitief: ze hebben geen oorzaak gevonden waarom Max overleden is. Verder is er niet zo heel veel besproken. Ik ben verder lichamelijk helemaal in orde. Over ongeveer 3 maanden hebben we nog een gesprek over hoe het gaat. En wanneer we weer aan een volgende zwangerschap denken kunnen we ook een afspraak maken over hoe we dat gaan 'aanpakken'. Bijvoorbeeld extra controles.

Het gaat de laatste dagen ietsjes beter met mij. Ronald heeft al vaker gezegd dat ik gewoon veel dingen zelf moet ondernemen. Bij mensen moet langsgaan, of gewoon vragen of mensen langskomen. Want als ik mensen om me heen heb of als ik dingen doe (zoals sporten), merk ik dat het wat beter gaat. Je zit dan niet zo te piekeren. Sinds vorige week donderdag heb ik elke dag wat gepland en ik merk dat dit me goed doet. Zaterdag heb ik ook weer een waterpolowedstrijd gespeeld. Dat viel best een beetje tegen. Maar ja, ik heb dan ook bijna een jaar niet gespeeld. Vanochtend ben ik weer naar de sportschool geweest om te gaan fitnessen. Dat was best lekker. Ik vrees alleen dat ik de komende dagen best wel last van spierpijn zal gaan krijgen. Ook zijn we bezig om de tuin gedeeltelijk op te knappen. Kortom, momenteel gaat het ietsjes beter. Nu maar hopen dat dit zo blijft.

 

dinsdag 5 april: ups en downs
het schrijven in het dagboek wordt steeds minder. Er gebeuren ook niet zo heel veel dingen. Ronald is weer volledig aan het werk. Ik heb nog steeds verlof. In principe heb ik tot begin mei verlof. Mijn verlof duurt net zolang als iedere vrouw die bevallen is.

Donderdag a.s. gaan we voor de nacontrole naar de gynaecoloog. Dan zullen we ook alle definitieve uitslagen van alle onderzoeken horen. Het gaat bij mij nog steeds met ups en downs. Maar de afgelopen week waren er veel meer downs dan ups en gaat het eigenlijk ook gewoon niet goed. Ik hoop dat het deze week wat beter gaat. Met Ronald gaat het, naar omstandigheden, goed.

We gaan nog steeds iedere dag even langs bij Max om twee kaarsjes aan te steken. De begraafplaats is nu tot 20.00 's avonds open en dus kan Ronald na zijn werk nog even langs gaan.

 

donderdag 24 maart: Lieve Engeltjes
Het is inmiddels alweer een week terug dat we voor het laatst hebben geschreven. We gaan nog steeds iedere dag even naar de begraafplaats. Het weer wordt nu wat mooier en we zijn gisteren dan ook lekker met de fiets ernaar toe gegaan.

Ronald is weer voor halve dagen aan het werk gegaan. Dat gaat goed bij hem. Ik merk alleen wel dat dat bij mij niet altijd even goed gaat. Zo ging het gisteren echt niet goed. Heel veel huilen weer. En waardoor dat dan zo opeens komt? Ik heb geen idee.

We hebben bij de fotograaf foto's van Max nabesteld en hebben deze zaterdag opgehaald. Ze zijn ontzettend mooi geworden. De foto's staan ook in het fotoboek. Verder heeft Ronald zaterdag ook weer meegedaan met een optreden van de Brandweerharmonie.

We hebben ons aangemeld bij Lieve Engeltjes. Dit is een internetsite (www.lieve-engeltjes.nl) bedoeld voor met name ouders die een kind verloren hebben. Toen ik daar voor het eerst op keek, schrok ik van alle verhalen die er op staan. Zo ontzettend veel! Maar je moet je ook blijven realiseren (zeg ik dan maar tegen mezelf) dat het veeeeeeeeeeeeel vaker wel goed gaat. Bij Lieve Engeltjes zijn verschillende mailgroepen. Wij hebben ons hiervoor aangemeld. Je kan bij zo'n mailgroep terecht met al je vragen, dagelijkse dingen enzovoorts. Ik weet niet of we hier veel aan hebben, maar misschien helpt het heel erg goed.

 

donderdag 17 maart: Metamorfose Max grafje
Daar zijn we weer. Vandaag voor de derde keer bij de gedenkstenen winkel geweest om één en ander door te nemen. Het wordt een wat lichtere steen dan we gister hadden uitgezocht. Met deze kleur steen weer aan het ontwerpen gegaan thuis en nu wat moois voorgesteld. 's Avonds gemaild naar hun en zij gaan nu kijken of dit haalbaar is en we verwachten over een weekje ongeveer een offerte.

Vanmiddag na het bezoek aan de gedenkstenen winkel zijn we weer naar Max geweest. Na een schitterende dag gister (het was bijna 20 graden) was het vandaag weer wat frisser maar zeker niet koud. We hebben de bloemstukken (die inmiddels ruim 3 weken liggen) weggehaald en het grafje opnieuw aangekleed. Dit hebben we gedaan met houten tuintegels. We vinden zelf dat het grafje er weer mooi bij ligt. Totdat de definitieve steen komt (na bestelling zal dat nog een maand of drie duren) zal dit de plek waar Max ligt markeren.

Klik hier voor een foto van Max zijn grafje.
Klik hier voor ons ontwerp van de gedenksteen.

 

maandag 14 maart: gedenksteen ontworpen
We zijn weer een weekend verder. Het schrijven in het dagboek wordt wel steeds minder maar onze dagen zien er eigenlijk allemaal hetzelfde uit. Het enige wat we plannen op dit moment is dat we de dag erop naar Max toe gaan. We nemen dan visserskrukjes mee en zitten dan gewoon een uurtje bij hem. Af en toe zeggen we wat tegen Max en verder genieten we van de rust die daar heerst.

Afgelopen weekend zijn we bezig geweest met het ontwerpen van de gedenksteen voor Max zijn grafje. Op zich is dat helemaal goed gegaan tot we aan het einde het resultaat bekeken. Hij is verschrikkelijk mooi geworden (vinden wij zelf) maar het idee dat we een grafsteen aan het ontwerpen zijn ….

Deze week gaan we eens met ons ontwerp naar een steenhouwerij om te vragen of het mogelijk is wat wij willen.

Ronald heeft zojuist een mailtje naar zijn werk gestuurd dat hij volgende week weer voor halve dagen gaat beginnen. Deze week zal hij eerst een keertje na werktijd langsgaan om even bij te kletsen.

Klik hier om het ontwerp te bekijken.

 
donderdag 10 maart: doodsoorzaak zal onbekend blijven
Iedere dag gaan we nog steeds even bij Max langs. Mijn blaasontsteking is over. Vandaag hadden we een afspraak bij de gynaecoloog in het Diakonessenziekenhuis. Zoals we maandag ook al hadden geschreven rekenden we erop dat ze ons gingen vertellen dat alles er goed uitzag. Dit was ook zo. Niet alle uitslagen van de onderzoeken waren er, maar zoals het er nu naar uitzag zou er geen doodsoorzaak vastgesteld kunnen worden, volgens de gynaecoloog. De volgende afspraak hebben we over vier weken en dan krijgen we alle uitslagen. Ik vind het toch wel moeilijk dat we nooit een antwoord zullen krijgen op het 'waarom'. Eigenlijk is er tegenwoordig op bijna elke vraag wel een antwoord te vinden. Maar deze vraag van ons zal onbeantwoord blijven.
 

maandag 7 maart: veel slaap en moe
Gisteren en vandaag weer naar Max geweest. Gisteren kwamen we de ouders tegen van een jongetje dat vlakbij Max ligt. Er zijn minder overeenkomsten dan met Max en zijn buurjongetje. Maar wel herken je het verdriet dat zij ook moeten voelen.

Verder wordt Max regelmatig bezocht. Niet alleen door ons maar ook door zijn opa's en oma's en ooms en tantes. De weckpot met kaarsjes wordt goed gebruikt. Ook zij steken allemaal kaarsjes aan bij Max.

We slapen ook heel erg veel (zo'n 11 uur per dag) en zijn erg moe. Eigenlijk is dit wel vanaf het overlijden van Max. Dit komt door alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd.

Donderdag a.s. hebben we een afspraak bij de gynaecoloog in het Diakonessenziekenhuis. Misschien dat we hier wat uitslagen krijgen van de onderzoeken die zijn gehouden naar de doodsoorzaak van Max. Maar eigenlijk rekenen we er niet op dat ze een oorzaak kunnen vinden, want bij 90% vinden ze geen doodsoorzaak. En dus zal bij ons waarschijnlijk altijd de vraag 'waarom?' onbeantwoord blijven, zeker omdat zo op het eerste gezicht er niks mis was met Max of met de placenta of de navelstreng.

 

zaterdag 5 maart: gister weer bij de brandweer geweest
Eigenlijk is er niet zo heel veel nieuws te melden. Vrijdag is de verloskundige langs geweest die 's nachts tijdens de weeën bij ons is geweest. We hebben verteld hoe we die nacht hebben ervaren. 's Avonds voor het eerst weer bij de Brandweerharmonie geweest. We zijn na afloop van de repetitie even langs gegaan. Je moet toch weer een keer beginnen met het oppakken van de dagelijkse dingen. Misschien is het wel erg vroeg. Maar aan de andere kant, als je heel erg lang wacht ga je er alleen maar steeds meer tegenop zien. We kregen ook weer allebei tranen in onze ogen. Maar we vonden het wel fijn om iedereen weer even te zien. Het is goed geweest dat we zijn gegaan, al stonden we wel heel erg in het middelpunt van de belangstelling hoor toen iedereen in een kringetje om ons heen kwam staan/zitten. Jullie in ieder geval allemaal heel erg bedankt voor het warme onthaal. Top!

Vandaag zijn we, net als gisteren, weer even bij Max geweest. Vanmiddag zijn Karianne's oom en tante langs geweest en van hun hebben we een heel mooi schilderijtje gekregen. Daar staan wij twee op geschilderd en Max. Het schilderijtje geeft aan dat wij voor altijd met elkaar verbonden zijn door middel van Max en dat Max als een sterretje boven ons hangt. De achtergrond ervan heeft 2 kleuren, links is de kleur donker d.w.z. de negatieve kant van het leven en rechts is het lichter d.w.z. de positieve kant van het leven. De kunstenares (Jeanne van der Zanden) hoopt dat wij ondanks al het negatieve het positieve weer vinden.

Klik hier om het schilderij te bekijken.

 

donderdag 3 maart: Max zijn buurjongetje
Vandaag weer naar de begraafplaats geweest. Daar aangekomen zijn we weer lekker gaan zitten, maar wat is het ontzettend koud zeg. We hebben weer een weckpot neergezet. Hier zitten twee foto's van Max in. Nadat we een tijdje daar zaten, kwam er een vrouw aangelopen. Zij bleek de moeder van Max' zijn buurjongetje te zijn. We hebben even kennisgemaakt. Zij heeft haar verhaal ook een beetje verteld. Er zijn zo ontzettend veel overeenkomsten. Zij was ook heel ver in de zwangerschap (ruim 39 weken), het is ook een eerste kindje en ook bij haar is geen doodsoorzaak vastgesteld. Het is gewoon ontzettend erg veel pech hebben. Het was goed om met iemand te praten die eigenlijk precies hetzelfde heeft meegemaakt. We herkenden ook heel veel dingen die zij vertelde.

Maandag schreef ik dat het eigenlijk best goed ging met ons. We huilden niet zo heel veel bij bijvoorbeeld het vertellen van ons verhaal. Vandaag merk ik dat het weer heel wat minder goed gaat.

 

woensdag 2 maart: we leven van dag tot dag
Daar zijn we weer, inmiddels weer twee dagen verder. De begrafenis is alweer één week geleden. Gister voor het eerst met "buitenstaanders" gesproken. Eerst in de supermarkt met de buurman van een paar huizen verderop kort gesproken en gisteravond op de verjaardag van "opa" Berg even met overgrootvader Berg gesproken. Het doet goed om met buitenstaanders te praten en ons verhaal te doen maar tegelijkertijd het is ook weer moeilijk. Zeker gisteravond met overgrootvader Berg heeft vooral Karianne het wat moeilijker gehad. Toch weer het verhaal doen doet ons echter ook wel goed. Gistermiddag ook nog even kort bij 2 steenhouwerijen geweest om eens wat ideeën op te doen voor een gedenksteen bij Max. Eigenlijk komt het erop neer dat we zelf eerst moeten bedenken wat we willen, marmer, graniet of glas en wat voor vorm en dan gaat de steenhouwer daar wat moois van maken. Kort gezegd is alles mogelijk wat wij willen. We nemen hier echter wel de tijd voor want die tijd die hebben we nu.

Vandaag in een halve sneeuwstorm toch weer even bij Max geweest. De toch al rustgevende begraafplaats die straalt nu helemaal rust uit hoor. Wat is dat mooi zeg zo gehuld in de sneeuw. Met paraplu en krukje hebben we toch weer ruim een half uurtje met Max gepraat.

Karianne heeft inmiddels ook alle foto's in een map gestopt zodat alles een beetje op volgorde blijft. Qua gezondheid gaat het ook vandaag weer goed met ons (Karianne). Karianne haar verhoging loopt echter wel op tot 37,9 graden 's morgens. En 37,1 graden 's avonds. Nog steeds geen reden tot ongerustheid dus al nadert de 38 graden grens wel langzaam.

Verder blijven we van dag tot dag leven en hebben echt geen zin om verder weg te kijken. Wat de toekomst gaat brengen zien we dan wel weer. Voorlopig gaan we morgen aan het begin van de middag weer naar Max toe en daarna zien we wel weer verder.

 

maandag 28 februari: schuldgevoel ?
Gisteren niets geschreven, want eigenlijk zijn er gisteren ook geen hele bijzondere dingen gebeurd. We gaan elke dag bij Max' zijn grafje kijken. Daar gaan we even zitten en praten of stil zijn. Het gaat de afgelopen dagen na de begrafenis eigenlijk best goed tot onze verbazing. We kunnen het verhaal best goed vertellen aan bijvoorbeeld onze buren zonder heel erg veel te huilen. Waarschijnlijk is dit tijdelijk en gaat het misschien over een paar dagen weer slechter. We weten het niet en we kijken eigenlijk nog niet veel verder dan een dag. We voelen ons eigenlijk ook 'schuldig' omdat we een aantal dagen niet heel veel hebben gehuild. Alsof we Max nu al een beetje vergeten zouden zijn. Maar dat is absoluut niet het geval.

We hebben zaterdag een weckpot bij het grafje gezet met een knuffelbeertje erin en Max zijn geboortekaartje. Zondag hebben we een pot erbij gezet met kaarsjes en een aansteker erin, zo kunnen wij of iemand anders altijd een kaarsje aansteken bij Max. We weten inmiddels ook wie het bosje bloemen bij Max heeft neergezet. Maar toen we vandaag bij Max kwamen, brandden er twee kaarsjes. Inmiddels weten we ook wie die kaarsjes heeft aangestoken. Het doet ons goed dat ook andere mensen Max zijn grafje bezoeken.

We zijn ook aan het nadenken hoe we het grafje tijdelijk gaan 'aankleden'. De bloemen zien er tot nu toe nog mooi uit, maar die zullen op een gegeven moment toch gaan verleppen en weggehaald moeten worden. We willen niet dat het er erg kaal uitziet totdat er een definitieve grafsteen of iets dergelijks opkomt. Wellicht dat we er grind op gaan leggen. Dit hebben we gezien bij een ander grafje en dit ziet er erg mooi uit.

Verder hebben we ook een mooi lijstje gekocht voor de foto van Max die de fotograaf heeft gemaakt. Het ziet er erg mooi uit. Voorlopig staat die gewoon in de woonkamer, zodat we er vaak naar kunnen kijken. We denken nog even na over een mooi plekje voor die foto.

Terwijl ik dit opschrijf bedenk ik me dat ik hier eigenlijk allemaal 'leuke' verhalen had moeten typen over Max die naar ons lachte (denken we). Of dat we 's nachts wel tig keer wakker zijn geworden omdat Max huilde. Of …….

 

zaterdag 26 februari: de foto's
Tja, weer een dag verder. Gisteravond kregen we een mailtje binnen dat de foto's die we naar Albert Heijn hebben gestuurd al klaar zijn. Die ben ik vanmorgen eerst maar eens gaan ophalen. Het zijn 5 pakjes geworden (in totaal 333 foto's) van Max vlak na zijn geboorte tot en met de begrafenis). Het zijn mooie foto's. We hebben ze allemaal maar afgedrukt want om ze uit te zoeken vonden we teveel werk. En op een tiental na wilden we ze waarschijnlijk toch allemaal hebben.

Rond de middag komt er een mailtje binnen van de fotograaf die vorige week zondag tijd heeft gemaakt om Max bij ons thuis nog even te portretteren. Hij stuurde er gelijk een mailtje achteraan met een foto op lage resolutie. Wat een schitterende foto zeg. Vanmorgen waren we superblij met onze eigen foto's maar nu we deze foto zien zijn we door het dolle heen. Wat een mooie foto. Gelijk maar even gebeld met de fotograaf. We kunnen vanmiddag de eerste contactprintjes ophalen bij hem samen met een vergroting van één van de foto's. Helemaal top.

Vanmiddag nog even bij Max langs geweest. Er is een bosje tulpjes neergezet in een vaasje maar wij komen er niet achter wie deze heeft neergezet. Mocht degene die ze heeft neergezet dit lezen dan graag even reageren want we zijn echt super nieuwsgierig (nou ja Ronald sowieso) wie er bij Max is wezen kijken.

Aansluitend een aantal kaarsjes gehaald want de theelichtjes die we tot vandaag brandden die doen het maar een paar uurtjes. Bij de Blokker hebben we kaarsjes gevonden die ook in de lantaarntjes passen en die een uurtje of 14 branden. Wel zo fijn voor Max, een licht- en warmtebron in de donkere en koude nachten.

Vervolgens doorgereden naar Wijk bij Duurstede waar de fotograaf woont en de contactprintjes en vergroting opgehaald. Tja, het kwaliteitverschil met onze foto's is toch wel heel groot hoor; wat zijn wij blij dat we hem toch hebben gevraagd te komen vorige week.

Verder vanavond eigenlijk weer niets gedaan, lekker een beetje voor de tv gehangen en verder niets. Karianne's ouders zijn nog even langsgeweest en verder helemaal niets. Morgen komt Ronald zijn zus en zwager nog eventjes langs met neefje Sander. Verder eigenlijk weer niets gepland, maar ondanks dat hebben we aan het einde van de dag vast weer het idee dat we de hele dag weer druk zijn geweest…

 

vrijdag 25 februari: eerste dag niets
Vanmorgen de eerste dag dat we eigenlijk helemaal geen afspraken hebben staan, waar geen kraamhulp komt en waar we eigenlijk helemaal niets hoeven te doen. >> Lekker de hele ochtend keutelen in je pyjama dus. Om een uurtje of elf gaat de deurbel. Ikzelf denk gelijk dat het weer een bloemist is want die hebben de afgelopen dagen ons huis wel weten te vinden.

Het blijkt onze huisarts te zijn die Max zijn geboortekaartje heeft ontvangen. Hij komt gewoon eens even lekker praten over wat er allemaal gebeurd is. Gewoon weer ff ons verhaal doen dus. Ook onze huisarts heeft de tijd voor ons en voor we het weten zijn we weer een uurtje verder als hij weer weggaat.

Daarna weer even naar Max geweest. We hebben een krukje meegenomen voor Ronald want voor Karianne pakken we op de begraafplaats nog steeds een rolstoel. (dit op verzoek van de kraamverzorgster en verloskundigen). Lekker weer een uurtje met Max zitten praten en met behulp van de zakcomputer van Ronald bij Max zijn grafje nog een keertje de muziek van de begrafenis dienst opgezet. Het is wel steenkoud hoor daar zo buiten dus had Ronald een muts op zijn kalende hoofd gezet. Het zag er niet uit maar hij had wel warme oren.

Van Ingrid (de zus van Ronald) hebben we twee grote massief stenen beren gekregen die we op Max zijn grafje hebben gezet. Het zijn ondeugend ogende beren die best wel bij Max passen, daar wij verwachten dat Max inmiddels ook wel aan het "boeven" is. Ook weer twee kaarsjes aangestoken (ééntje voor mama en ééntje voor papa).

Op onze slaapkamer hebben we inmiddels een lichtgevend sterretje op het plafond geplakt. Voor ons wordt dat het punt waar we in gedachten (of hardop) tegenaan kunnen praten als we willen dat Max ons hoort. Of - en hoe vaak we hem gaan gebruiken is nog de vraag, maar Max is in ieder geval wat meer bereikbaar voor ons.

De temperatuur van Karianne is eigenlijk onveranderd. 's Morgens een klein beetje verhoging maar daar zijn we nu wel aan gewend. 's Avonds is hij weer goed dus geen redenen tot ongerustheid.

Bij de post zaten weer heel erg veel kaartjes van onze vrienden en kennissen die allen hun steun en medeleven betuigen. Heel heel heel erg bedankt allemaal hiervoor.

Het is pas één week geleden dat Max is geboren maar het lijkt vele malen langer. De tijd gaat snel en toch weer heel erg langzaam. Dit is één van de vele tegenstrijdigheden waar we de afgelopen week tegenaan lopen. Op het ene moment voelen we ons echt heel erg goed en sterk maar een volgend moment (dat kan zijn omdat we bijvoorbeeld een mailtje of kaartje lezen) zitten we weer in een enorm diep dal. Belangrijk is dat we er wel goed over kunnen praten met elkaar volgens mij. Maar daarom zijn we ook een team samen.

Tevens valt het ons op dat we erg chaotisch zijn. We willen iets gaan doen, doen tussendoor wat anders en daartussen door weer wat anders maar aan het einde van de dag blijken we eigenlijk helemaal niets (of in ieder geval erg weinig) te hebben gedaan. Goh, het lijkt wel of ik op mijn werk zit.

Een gevoel wat vandaag erg overheerst is dat het lijkt of er niets gebeurd is het afgelopen jaar. Als we Max zijn kamertje binnenlopen voelt dat gewoon. Net als ruim een week geleden is de kamer klaar maar leeg. Het voelt of de klok een jaar is teruggedraaid. Er is geen kindje en er komt ook geen kindje op korte termijn. De hele dag denken we daaraan maar nu ik het schrijf sta ik er weer bij stil en wordt er weer verdrietig van. Dit is nou precies wat ik bedoel met tegenstrijdigheden.

 

donderdag 24 februari: einde kraamzorg
Vanmorgen om even voor tien uur stond Marjolein, de verloskundige aan de deur. Vlak daarna kwam Mildred binnen. Met Marjolein en Mildred hebben we samen de dag gister even doorgenomen. Allereerst bespreken we de medicijnen maar dat bleek een storm in een glas water. Mildred was gister namelijk gewoon aanwezig toen de apotheek belde maar was te laat om op te nemen. De apotheek sprak in op het antwoordapparaat maar Mildred hoorde dit gewoon en is de medicijnen gelijk gaan omruilen. Omdat wij terugkwamen van de begrafenis en een uurtje later weer gingen is het er tussendoor geglipt dat Mildred ons inlichtte over het antwoordapparaat berichtje.

Eigenlijk kwam Marjolein gewoon even om te luisteren. Heerlijk was dat, gewoon weer even lekker je verhaal doen tegen iemand die zo ons zo vaak heeft geholpen tijdens de zwangerschap. Marjolein is ook een schat van een meid hoor!!! Na twee uur te hebben gekletst en natuurlijk even alle foto's te hebben bekeken gaat Marjolein weer weg.

Vervolgens weer even de temperatuur opgenomen, die natuurlijk zo vroeg weer aan de hoge kant was. Verder nog even nagepraat met Mildred die vandaag overigens voor het laatst is. Vanaf morgen staan we er alleen voor. Nou ja, alleen… We mogen altijd bellen met Mildred maar natuurlijk ook met de verloskundigen op hun mobiel, en dat is dus 7 dagen per week 24 uur per dag.

En we kunnen natuurlijk altijd terugvallen op jullie die dit lezen. Het is echt hartverwarmend dat er zoveel mensen zijn die ons een hart onder de riem steken door een kaartje of Emailtje te sturen of een berichtje achterlaten hier in het gastenboek op Max zijn site. Dank jullie wel, als we daaraan toe zijn zullen we jullie allemaal persoonlijk even bedanken want het betekent op dit moment echt zoveel voor ons.

Vanmiddag zijn we samen weer even bij Max geweest. Eigenlijk zijn wij tot op heden in ons leven eigenlijk nooit lang op een begraafplaats geweest maar vanaf nu zal dat wel degelijk gaan gebeuren. Nadat we Max zijn buurtvriendjes- en vriendinnetjes eens hebben bekeken zijn we een rondje gaan maken over de begraafplaats. Daar waar ikzelf altijd dacht dat dat eng en sinister zou zijn vonden we het juist allebei ongelooflijk rustgevend. Wat is dit een plek waar je je realiseert wat je eigenlijk nu wel hebt allemaal.

Eenmaal thuis de soep van gister opgewarmd en 's avonds eindelijk weer eens lekker niets gedaan behalve even voor de tv gehangen en ben ik weer even bezig geweest met een update van Max zijn website. Ook de foto's van de begrafenis geselecteerd en erop gezet.

Vanavond maar eens vroeg naar bed. Dan zien we morgen wel weer wat die dag weer gaat brengen. Zelfs morgen lijkt op dit moment ver weg. Voorlopig leven we van dag tot dag.

 

woensdag 23 februari: de begrafenis en blaasontsteking
Vandaag was de dag van de begrafenis. 's Morgens om 09.00 uur komt Mildred Voogd, de kraamverzorgster (wat een lieve vrouw is dit). Karianne heeft de afgelopen dagen wat last van prikkelingen bij het plassen en 's morgens steeds wat verhoging. Zij vermoedt inmiddels een blaasontsteking en laat wat urine van Karianne onderzoeken door onze huisarts. Deze constateert inderdaad een blaasontsteking en wil nog wat urine naar het ziekenhuis brengen voor nader onderzoek.

Inmiddels komen onze familieleden bij elkaar en ze nemen één voor één afscheid van onze Max die sinds gisteravond laat in zijn kistje ligt. Ook het verplaatsen van Max uit zijn eigen ledikantje naar het kistje hebben wij zelf samen gedaan. Heerlijk om ondanks alles zo met Max bezig te kunnen zijn. Als laatste nemen Karianne en ik afscheid van Max en we sluiten het kistje.

Om kwart over één vertrekken we naar de algemene begraafplaats in Zeist. Ook dit doen we weer helemaal zelf. Max wordt niet in zo'n zwarte lijkwagen bij ons opgehaald maar Max ligt in zijn kistje op schoot bij Karianne die samen met Ronald naar de begraafplaats rijdt. Achter ons aan volgen nog 3 auto's met naaste familie. In de ontvangstruimte van de aula is een intiem hoekje speciaal voor ons samengesteld waar we Max neer zetten. Dit hoekje is zo gecreëerd omdat zowel Karianne als Ronald een naar gevoel zou overhouden aan de kille en veel te grote aula voor zo'n klein clubje mensen. Hier willen de grootouders, Astrid en Karianne en Ronald zelf nog wat zeggen en we vervolgen onze weg naar het grafje. Ook hier doen we het weer helemaal zelf, Ronald draagt Max zelf mee en loopt hem het grafje in. Vervolgens nemen we afscheid van Max door een roos in zijn graf achter te laten en keren terug naar huis waar we even lekker gaan napraten.

Karianne gaat in de tussentijd even naar bed om haar broodnodige rust te nemen. De kraamhulp heeft ondertussen de urine van Karianne bij het ziekenhuis gebracht en een recept opgehaald voor een antibioticum. Hier neemt ze gelijk een capsule van en moet vanavond voor het slapen gaan een tweede nemen.

Ruim een uur later gaan we terug naar het grafje van Max. Wat hebben ze dat mooi gemaakt zeg. Onze boeketten bloemen zijn heel mooi over het graf verdeeld en we krijgen een warmte over ons heen als we dit zien. Het voelt alsof we goed hebben gedaan en dat is een lekker gevoel. Hierna weer naar huis en lekker thuis een kopje soep gegeten met broodjes. 's Avonds nog een paar bakjes koffie gedaan en om 22.00 uur zijn de grootouders weg gegaan.

Eindelijk tijd om de 3 antwoordapparaat berichtjes af te luisteren. Berichtje nr 1 en 2 zijn onbelangrijk maar berichtje nummer 3 gaat als volgt: "Hallo, je spreekt met … van Apotheek de Clomp. Vanmiddag is er een xxx opgehaald op recept maar het werkt allemaal langs elkaar heen. Wilt u direct contact met ons opnemen en xxx niet innemen? Dank u." Dat is lekker. 's Avonds even na tien uur en vanmiddag dus gewoon geslikt. Wat nu? Moeten we de kuur nu toch afmaken? Moeten we de capsule nu wel of niet nemen? Wie bel je op zo'n moment? Het eerste waar Ronald aan denkt is de verloskundige; die zijn immers 24 uur per dag mobiel te bereiken. Mea neemt op en helpt ons direct. Ze zoekt eea uit en belt mij een minuut of tien later terug. Geen probleem dat het geslikt is, neem vanavond geen capsule meer en ruil dit medicijn morgen om voor het juiste. Vooral geen zorgen maken want er is niets aan de hand.

Zo eindigt voor ons een dag vol met tegenstrijdigheden. Tuurlijk wilden we Max niet wegbrengen maar wilden we met hem buitenlopen, spelen, lachen, huilen enz maar het mag helaas niet zo zijn. Deze dag sluiten we iig allebei met een goed gevoel af.

Vandaag wil ik afsluiten met de tekst op de linten van ons bloemstuk:
Lieve Max, we houden van je
Je zult altijd ons eerste kindje zijn
Liefs je papa en mama

 
dinsdag 22 februari: laatste dag thuis, morgen begrafenis
Vandaag hebben we de geboorte- en rouwkaartjes afgegeven op het postkantoor. Deze zullen morgen wel bezorgd worden bij onze familie, vrienden en kennissen. Tevens is vandaag de begrafenisondernemer nog een keertje langs geweest om de dag nog eens goed met ons door te spreken. Eigenlijk gebeurd alles op onze manier en door ons zelf. Vanavond leggen we Max zelf in zijn eigen kistje (die vandaag is gebracht). Morgenochtend als de familie er is dan doen we het kistje pas dicht. Max rijdt dan met zijn papa en mama in hun auto naar de begraafplaats alwaar we een korte dienst houden in een kleine ruimte aldaar. Vervolgens draagt papa Max in zijn kistje zelf naar het grafje waar papa het kistje ook echt in het graf loopt. (Er zal een soort van trapje zijn gegraven in het graf zodat we Max zelf kunnen leggen waar hij komt te rusten). Vervolgens zullen we één voor één afscheid nemen en een roosje met blauwe strik in het grafje gooien. Een uurtje later komen we terug bij het grafje wat inmiddels is gevuld met aarde om daar dan de bloemen te controleren of goed neer te leggen.
Morgen zal een zware moeilijke dag worden maar wel een dag die van begin tot het einde door ons geregiseerd is. Dat zal ons helpen om het beter te kunnen verwerken. Met Karianne gaat het lichamelijk erg goed. Vanmorgen weer wat verhoging maar niet schokkend hoog. Het zal de vermoeidheid en de spanning zijn. Vanavond gaan we lekker met zijn tweetjes bij Max zitten en lekker met hem praten.
 
maandag 21 februari: geboorte-/rouwkaartjes en bloemen
We hebben erg goed geslapen. Maar als je dan weer wakker wordt en er weer aan denkt, word ik weer heel erg verdrietig. Maar ja, dat zal nog wel veel vaker voorkomen. Vrijdag heb ik heel veel tegen Max gepraat en dat vond ik heel erg fijn. Ronald heeft vanochtend even bij Max op zijn kamer met hem gepraat. Ik had gedacht dat deze dag niet zo heel erg druk zo zijn. Vanochtend heeft Ronald de kaartjes besproken bij de drukker. We hebben de tekst aangepast. Daarna zijn we bloemen gaan uitzoeken. Het wordt een mooi bloemstuk in de vorm van een beer met witte en blauwe bloemen. Ook bestellen we witte rozen met blauwe lintjes om op het laatst in het grafje te gooien. Verder hebben we om 12.30 een afspraak om te gaan kijken waar Max komt te liggen op de begraafplaats. Het wordt een plekje op een heuvel en een beetje beschut onder de bomen tussen twee andere grafjes in. We vinden het allebei een erg mooi plekje. Daarna bespreken we met de begrafenisonderneemster de begrafenis verder door. We hebben gisteravond ook muziek uitgekozen. Goh, wat is dat moeilijk zeg. Ik word er ook erg verdrietig van als ik er naar luister. Maar het is wel onze muziek. 's Middags haalt Ronald de kaartjes weer bij de drukker op.
 
zondag 20 februari: Kraamtijd en kennissen ingelicht
Wat lijkt het al een eeuwigheid geleden dat we het nieuws te horen hebben gekregen dat Max dood is. Vanochtend komt voor het eerst de kraamhulp om een uur of negen. Ze neemt een bloemetje en een kaartje mee. We doen ons verhaal en laten de foto's zien, want ik weet eigenlijk niet zo goed hoe je zo'n kraamperiode moet beginnen. Het is fijn om je verhaal weer te doen. Ze is erg aardig. De verloskundige komt ook langs en samen gaan we even bij Max kijken. Zij vertelt ook dat wij over een aantal weken nog een gesprek hebben met hen over de hele situatie. Om ongeveer 11.00 uur komt een fotograaf om mooie foto's van Max te maken. We zijn ontzettend blij dat hij op zondag langs kan komen. De foto's die hij op zijn fototoestel laat zien, zijn ontzettend mooi. 's Middags om 13.00 uur komen Marco en Tineke langs en weer doen we ons hele verhaal. Dat gaat eigenlijk erg goed. Met Marco gaan we ook bij Max kijken en die krijgt een knuffeltje mee. Daarna komen ook Ingrid, Willem en Sander en Astrid, Patrick en Sjoerd langs. We gaan weer bij Max kijken. Ook nu worden er weer knuffeltjes in z'n bedje gelegd. Heel lief allemaal. De dag vliegt eigenlijk voorbij. Ronald heeft ons hele verhaal geschreven en dit in een emailtje aan heel veel vrienden en bekenden gestuurd. Zo zijn veel mensen op de hoogte en krijg je geen vragen als: 'En, is het al zover???' Want ja ik was natuurlijk erg ver zwanger. 's Avonds komen Ronald z'n ouders nog langs en Sjoerd en Sandra ook. Lichamelijk gezien gaat het eigenlijk buitengewoon goed met mij. Geestelijk gaat het met ups en downs. Soms praat je er erg makkelijk over en van (hele) kleine dingen kun je helemaal vol schieten. Dit geldt ook voor Ronald.
 

zaterdag 19 februari: Max komt thuis
Omdat we gisternacht niet geslapen hebben, hebben we afgelopen nacht heerlijk geslapen. Ook Ronald heeft lekker geslapen op zijn bedbankje. 's Ochtends weer wakker geworden en gedoucht en ontbeten. Om 13.00 uur mogen we met Max naar huis. Met de begrafenisondernemer afgesproken dat wij hem zelf naar huis toe brengen in onze eigen auto. Gelijk na aankomst thuis Max op zijn kamertje in zijn eigen bedje gelegd. Daarna door naar de begraafplaats om te kijken hoe het er daar uitziet en of we willen dat Max hier zijn eeuwige rust kan vinden. De "kinderhoek" ziet er vredig uit dus besluiten we dat het een begrafenis wordt en geen crematie. Om half vier afspraak met de begrafenisondernemer die eea met ons gaat doornemen. Dit is echt iets waar je nooit bij stilstaat maar alles moet zo snel worden geregeld. Gelukkig helpt ze ons enorm. We hebben bepaald dat het in besloten kring gaat gebeuren en ook de datum vastgesteld.

's Avonds hebben we voor onszelf gehouden zodat we even alles rustig op een rijtje kunnen gaan zetten maar ook die avond bleek weer voorbij voordat we er erg in hebben.

Met Karianne gaat het op dit moment lichamelijk buitengewoon goed. Buiten het feit dat er wat spierpijn begint op te komen heeft ze verder geen extreme lichamelijke pijnen. Karianne heeft niet het idee dat ze gister is bevallen. Ze kan gewoon plassen zonder pijn, lopen zonder pijn maar rust wel voldoende uit voorzorg. De man met de hamer zal echter spoedig langskomen volgens onze gezamenlijk gevolgde cursus: "samen bevallen". Want de derde kraamdag (de dag met de kraamtranen) is in zicht.

 

vrijdag 18 februari: bevalling volgens het boekje

Om 5 uur toch maar weer de verloskundige gebeld om eens te laten kijken hoeveel ontsluiting er inmiddels was. Dit bleek een domper, na ongeveer 5 uur weeën op gevangen te hebben zat Karianne nu op de 2 cm ontsluiting. Dit was een mokerslag. Een gewone bevalling mag niet zo lang duren voor je gedachte maar als je weet dat je daarna een kindje op je schoot legt is dat het waard. Voor ons zal het anders zijn. Het kindje zal nooit leven. De verloskundige heeft wel een ruggenprik voorgesteld de volgende morgen in het ziekenhuis maar Karianne wilde daar niet aan omdat ze daar tegenop zag. Afspraak met de verloskundige is dat ze om half negen weer terugkomt. Karianne heeft haar best gedaan want om half negen zat ze aan de 5 a 6 cm ontsluiting en een afspraak voor in het ziekenhuis werd gemaakt. Wel adviseerde ze nog even lekker in bad te gaan zodat we niet al te lang in het ziekenhuis hoefden te wachten op de persweeën. Karianne neemt dit ter harte en gaat nog lekker een uurtje in bad. Om 10.15 uur rijden we de parkeerplaats van het ziekenhuis op. Vlak daarna komen we terecht in kraamkamer 8 in het Diakonessen ziekenhuis in Utrecht. Binnen de tien minuten staan er 2 verpleegkundigen en een arts assistent gynaecoloog aan het bed en na een kort inwendig onderzoek blijkt de ontsluiting inmiddels volledig te zijn (wisten we ook gelijk waarom Karianne van die vreemde pijnen had in de auto) en waren haar persweeën begonnen.

Eén uur en twintig minuten later, om 12.10 uur wordt Max geboren. Karianne is totaal niet ingeknipt of gescheurd, echt een bevalling volgens het boekje. Eng is voor ons beiden de vraag of we Max willen vasthouden. Toch besluiten we dit te doen en daar zijn we nu zo blij om. Eigenlijk hebben we bijna alles gedaan wat er gelijk na een "gewone" bevalling ook gebeurd. We hebben hem op Karianne haar buik gehouden. Ronald heeft hem gewassen en samen hebben we bepaald welke kleertjes hij aan moest. Inmiddels ook de wederzijdse ouders gebeld en die zijn compleet met de zussen gekomen. Hier hebben we samen de rest van de middag mee doorgebracht. Iedereen even met Max op schoot en op de foto. Daarna lekker in het ziekenhuis gegeten en ons opgemaakt om 's avonds te vertrekken.

Probleempje bleek het echter voor Karianne die een liter bloed verloren had om zelf te plassen want na het plassen raakte ze voor een paar seconden buiten bewustzijn. Dat was het seintje voor ons om een nachtje over te blijven in het ziekenhuis. Ook niet zo heel erg want omdat we nog wat onderzoek naar de oorzaak van Max zijn dood wilden, konden we hem toch pas morgen meenemen naar huis.

 

donderdag 17 februari: Max is dood…
Om 16.45 uur belt Karianne met de verloskundigenpraktijk omdat zij eigenlijk al een poosje geen bewegingen heeft gevoeld van Max. Een uurtje later kunnen we daar terecht. Na een kort gesprekje over hoe het verder gaat en of er wel of niet gelijk gestript moet gaan worden wordt er naar het hartje gezocht met een doptone. Hier is veel ruis op te horen maar geen hartje. De verklaring wordt gelegd in het feit dat de batterijen bijna leeg zijn en een volgende doptoon wordt tevoorschijn gehaald uit een andere kamer. Nu hier ook geen harttonen mee te horen zijn worden we allebei erg ongerust maar geen nood, we moeten maar even een echo laten maken in een kamertje verderop. Hier blijkt ook geen hartje meer te zien en voorzichtig worden we erop voorbereid dat het hartje stilstaat.

Ook ons hart staat eventjes stil. Dat kan toch niet? Alles is goed gegaan, het mannetje heeft geen CF, we zijn de afgelopen weken 3 keer voor een hartfilmpje naar het ziekenhuis geweest en die hebben alle drie de keren uitgewezen dat er helemaal geen reden is voor ongerustheid want Max' zijn hartfilmpjes zagen er keer op keer perfect uit. Zelfs afgelopen maandag nog een hartfilmpje en echo gehad, gister nog bij de verloskundige geweest en nu ….

De verloskundige stuurt ons door naar het ziekenhuis voor een echo. Hier gelijk naartoe gereden en onderweg onszelf voor de gek gehouden dat ze het vast verkeerd heeft gezien en dat het straks allemaal wel duidelijk wordt als ze echt gaan kijken. Onze angst bleek helaas gegrond en ook in Utrecht bleek dat het hartje stilstond.

Om 21.00 uur 's avonds zijn we rechtstreeks uit het ziekenhuis naar Karianne haar ouders gereden om het nieuws door te geven. Onderweg nog besproken dat we hoopten dat de bevalling nog even zou uitblijven en dat we het maandag a.s. zouden laten opwekken om Max dan geboren te laten worden. Na een uurtje of 2 doorgereden naar Ronald zijn ouders om daar het nieuws te gaan doen. Onderweg begonnen de inmiddels al enkele dagen bezig zijnde krampjes wat heftiger te worden. Na een half uurtje bij Ronald zijn ouders te zijn geweest hebben we om even voor middernacht de verloskundige gebeld en afgesproken dat we elkaar een twintig minuten later thuis zouden treffen. De weeën waren begonnen en inmiddels elke 3 minuten. De verloskundige heeft toen vastgesteld dat er ongeveer 1 cm ontsluiting was.

 
Woensdag 16 februari: nog steeds niets…
Vanochtend weer bij de verloskundige geweest. Mijn bloeddruk was weer beter, de onderdruk was 80 of 85. Dat was wel fijn. Ik heb gistermiddag ook even geslapen, misschien dat het daaraan ligt. Dus dat gaan we vandaag ook maar weer doen. Weer inwendig onderzoek gehad. De baarmoedermond ligt nog erg diep. Ze kon er niet bij, dus van strippen was ook geen sprake. Wel reageerde mijn baarmoeder, ik kreeg een harde buik. Ik heb nu een afspraak voor vrijdag a.s. Dan gaan ze proberen te strippen. Ik ben heel benieuwd. Het wachten gaat nu toch wel erg lang duren.
 
Maandag 14 februari: hoe voelen echte weeën ???
gistermiddag begonnen heel voorzichtig wat voorweeën. We zijn lekker vroeg naar bed gegaan om sowieso nog wat slaap te vatten. De weeën begonnen eigenlijk gelijk al met regelmaat (5 minuten tussenpauze). Ze voelden echter aan als kleine krampjes en niet als de weeën die ze beschrijven: "als de weeën beginnen dan weet je dat vanzelf". Om een uur of twaalf gebeurde er eigenlijk nog steeds niets meer dan als zojuist beschreven, we zijn toen maar gaan slapen. Tuurlijk allebei veel wakker geweest 's nachts en om een uur of vier zat er zelfs wat bloed in mijn onderbroek. Vanmorgen de verloskundige gebeld en gelijk een afspraak gemaakt >> hier kon ik om 13.00 uur terecht. Blijkt hier ineens mijn bloeddruk enorm te zijn gestegen van 75 onderdruk naar de 95. Ik werd gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis (uit voorzorg). Hier samen met Ronald naartoe gegaan en hier hebben we een paar uur rondgehangen, bloed af laten nemen en weer een hartfilmpje en echo gekregen. Alles is goed met uitzondering van mijn bloeddruk. De arts vond het echter nog niet nodig om mij als patient over te nemen van de verloskundige dus eigenlijk is er niets verandert nog. Vanmiddag bij de verloskundige ook een eerste inwendig onderzoek gehad en dat is niet fijn!!! Eenmaal thuisgekomen zit mijn hele onderbroek vol met bloed maar volgens de arts en de verloskundige is dit heel normaal aan het einde van je zwangerschap. Eigenlijk is hier alleen uit naar voren gekomen dat alles nog potdicht zit en Max vandaag of morgen zeker niet zal komen ;-(
We wachten maar weer af, wat kunnen we anders ?...
 

Zondag 13 februari: Max, wanneer kom je ???
hier even een een berichtje van je vader: Om heel eerlijk te zijn vind ik het allemaal wel welletjes geweest. Wat mij betreft mag je nu toch wel komen. Wat is toch de reden dat je daar blijft zitten? Heb je het daar echt zo naar je zin of heeft de buurvrouw gelijk en ben je bang voor mij en blijf je daarom lekker zitten?

Ik heb vandaag je geboortebord afgelakt dus ook het laatste klusje is gedaan en eigenlijk zien wij geen reden meer voor jou om nu niet snel te komen. Of laat je nu al zien dat je een dwarskont wordt?

Kom je nu???

 
Woensdag 9 februari: lange nachten...
de afgelopen twee nachten ontzettend beroerd geslapen. Komt het door de zenuwen of is dit ook zo'n zwangerschapskwaaltje waarmee je zo tegen het einde van je zwangerschap geplaagd wordt? Ook heb ik 's avonds last van harde buiken.
 
Dinsdag 8 februari: 40 weken zwanger
nou we zijn inmiddels de uitgerekende datum gepasseerd en nu wordt het wachten alleen nog maar erger, denk ik. Gisterenochtend was ik weer heel erg aan het twijfelen over de beweeglijkheid. Hij was ook echt rustiger. Het duurde langer voordat hij reageerde wanneer ik mijn handen op mijn buik legde en het was ook veel zachter en minder. Dus hup weer de verloskundige gebeld. Ze zullen wel denken daar heb je haar weer. Maar ja, na de vorige keer was ik toch bijna twee weken gerustgesteld en als dat weer het geval is dan zijn we aan het einde van de zwangerschap. Na bij de verloskundige geweest te zijn, zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan. Het hartfilmpje en de echo waren allebei goed. Toen de twee banden om mijn buik zaten, had ik wel last van een wat kramperig gevoel in mijn buik. 's Avonds was onze kleine man wel weer heel erg druk, toen Ronald zijn hand op mijn buik legde.
Vanochtend bij de verloskundige geweest. Bloeddruk was goed en hij was erg ver ingedaald. Ook vertelde ze dat de baarmoeder reageerde toen zij aan mijn buik ging voelen. Maar ja, dat zegt niks over wanneer het allemaal gaat gebeuren. Dus we wachten maar weer verder af. Ik begin nu toch echt een beetje zenuwachtig te worden.
 
Vrijdag 4 februari: aftellen...
we zijn nu echt aan het aftellen: nog maar een paar dagen of misschien ook wel ruim twee weken. Het is eigenlijk heel erg dichtbij. Maar aan de andere kant voelt het toch nog erg ver weg, omdat het gewoon niet te zeggen is wanneer de bevalling gaat beginnen. Ik was na vorige week bang dat ik iedere dag op de stoep zou staan bij de verloskundige voor een hartfilmpje en een echo, maar tot nu toe geen ongerustheid daarover. Gelukkig maar.
 
Maandag 31 januari: 39 weken zwanger
vandaag weer bij de verloskundige geweest. Ik moet nu iedere week, totdat hij geboren is. Er was eigenlijk niet veel bijzonders. Bloeddruk nog steeds goed en ik hou ook geen vocht vast ofzo. Ben erg benieuwd wanneer hij komt, maar daar kan niemand iets over zeggen. Wel is het zo dat ze een aantal dagen voordat ik 42 weken zwanger ben, gaan proberen om met 'strippen' de weeen op gang te brengen. Maar zover ben ik nog lang niet. Wel heb ik wat meer buikpijn af en toe en volgens mij zijn dat iets van voorweeen. Maar ook dat zegt nog niets over wanneer hij komt. Dus we wachten maar erg geduldig af.........
 
Woensdag 26 januari: hartfilmpje en echo: alles is goed
gisteren en vandaag heb ik bijgehouden wanneer Max beweegt, omdat de verloskundige mij tijdens de controle vertelde dat wanneer ik twijfel ik toch echt moet bellen. Zij sturen je dan door naar het ziekenhuis voor een hartfilmpje en een echo. Dus dacht ik: om zeker te zijn hou ik gewoon een tijdje bij wanneer hij beweegt. Gisteren bewoog hij regelmatig. Wanneer ik rustig zit en mijn handen op mijn buik leg dan beweegt hij na een tijdje eventjes en zachtjes. Dit was vanmorgen ook zo. Maar opeens begon ik weer te twijfelen of dit wel het normale bewegingspatroon was. Volgens mij beweegt hij nu nog wel regelmatig, maar wel zachter. Nu is dat wel normaal aan het einde van de zwangerschap, want een kindje krijgt steeds minder ruimte. Maar toch, bleef er in mijn achterhoofd spelen, stel dat ik iets over het hoofd zie. En door dat tezamen met het advies van de verloskundige van gisteren, heb ik uiteindelijk toch de verloskundigepraktijk gebeld. Ik zag het namelijk ook niet zitten om de laatste weken ieder uur te voelen en me af te vragen of het wel goed is. Ik kon gelijk terecht bij de verloskundige en zij heeft nog even naar het hartje geluisterd en gevoeld hoe hij lag. Vervolgens ben ik doorgestuurd naar het ziekenhuis. Per week worden er wel 5 a 6 vrouwen doorgestuurd naar het ziekenhuis, dus eigenlijk is het niet zo heel erg uitzonderlijk. In het ziekenhuis is er een hartfilmpje van een half uur gemaakt en een echo. Hiervoor kreeg ik twee banden om mijn buik. Een voor het hartje en een voor activiteit van de baarmoeder. Misschien voelde Max deze banden, want ik vond dat hij aardig wat bewoog. Dit was ook te zien op het hartfilmpje, zijn hartslag ging toen weer omhoog. Het hartfilmpje was helemaal goed en ook de echo liet voldoende vruchtwater en beweging zien. Ze heeft een beentje opgemeten en dat was volgens de groeicurve van een kindje van 39 weken en 6 dagen. Maar ja, zo op het einde kunnen ze dit soort dingen niet meer zo nauwkeurig meten. Zij schatte in dat het geen klein kindje wordt, maar ook geen 8-ponder. Dus eigenlijk net zoals de verloskundige gisteren. Nou ja, ik ben weer een beetje gerustgesteld. Nog niet helemaal, maar als ik blijf twijfelen mag ik gewoon weer bellen. En dan sturen ze mij weer door. Overigens was het best leuk om Max weer te zien. De laatste keer was immers ruim 4 maanden terug. Ik besef ook nog steeds niet helemaal dat hij eigenlijk ieder moment zou kunnen komen.
 

Dinsdag 25 januari 2005: 38 weken zwanger
gelukkig is Max lekker blijven zitten toen Ronald in Keulen zat. Dus vandaag weer naar de verloskundige geweest. We kregen een zogenaamd bevallingspraatje: wat te doen wanneer we denken dat het zover is. Eigenlijk stelt dit niet zo heel veel voor. Maar dat komt doordat wij dit allemaal al hebben gehoord bij de zwangerschapscursus. Mijn bloeddruk is nog steeds goed, 130/80. Het hartje klopt langzamer dan in het begin van de zwangerschap. Ik heb ook verteld dat ik het idee het dat Max zaterdagavond en zondag ietsjes minder beweeglijk was. Maar dat komt doordat ik zaterdag aan het einde van de dag boodschappen heb gedaan. Dit was toch iets meer dan gedacht en wat vermoeiender dan gedacht. De verloskundige vertelde mij dat als ik ongerust ben over de beweeglijkheid van ons kindje ik echt moet bellen. Vandaag hou is dus een beetje bij wanneer Max beweegt. Wel is het natuurlijk zo dat een kindje aan het einde van de zwangerschap minder hard beweegt, want hij heeft steeds minder ruimte. Verder ook gevraagd hoe groot zij Max inschat. Zij denkt dat het geen klein kind wordt, maar ook geen 8-ponder. Zij schat hem op het gemiddelde van 3300 gram.
We zijn vorige week maandag naar een voorlichtingsavond over borstvoeding geweest in het ziekenhuis Oudenrijn. Geen hele nieuwe dingen gehoord, wel wat informatie meegekregen.

 

Dinsdag 11 januari 2005: Max is ingedaald
gisteren naar de verloskundige geweest voor controle. Het hoofdje van onze kleine man is al ingedaald. Dus als de vliezen breken kan ik gewoon rond blijven lopen en hoef ik niet te gaan liggen. Dat is dus wel fijn. Verder beweegt hij heel veel vind ik. Volgens mij liggen zijn voetjes ook aan de rechterkant, want aan die kant voel ik telkens beweging. Ook toen de verloskundige ging voelen aan mijn buik. Ze vond het een 'gezellig kind'. Verder is mijn bloeddruk nog steeds goed. Ik heb ook nog even gevraagd over dat vruchtwater. Zij vertelde mij nogmaals dat je het eerste beetje vruchtwater wel kunt missen doordat je bijvoorbeeld onder de douche staat, maar dat je daarna telkens wat blijft verliezen. Je kunt het dus eigenlijk niet missen. Een hele geruststelling dus. Ronald gaat over ruim een week voor een paar dagen naar Keulen. Ik heb nog even gevraagd hoe groot de kans is dat de bevalling dan begint. Zij vertelde mij dat in de 15 jaar dat zij werkt er nog nooit een baby'tje geboren is, terwijl manlief in het buitenland zit. Op de een of andere manier houdt je lichaam dit dan tegen. Bovendien is Ronald natuurlijk vrij snel terug uit Keulen, als het om de een of andere reden toch gaat beginnen.

 

Zaterdag 8 januari 2005: eindelijk zwangerschapsverlof !!!
mijn eerste week officiële verlof gehad. Het bevalt tot nu toe goed, merk alleen wel dat ik uit moet kijken om niet de hele dag te lanterfanten en dus helemaal niets uit te voeren en dan op het allerlaatst nog een hoop moet doen. Dus iedere dag een beetje. Vorige week vrijdag hebben we de kerstboom weggehaald en de box op z'n plek neergezet. Ronald heeft alle spijlen erin gedraaid, dit was nog een heel karwei. Maar liefst vijftig (!) spijlen erin draaien en ook nog met schroeven aandraaien. Maar goed nu staat hij en nu maar wachten tot hij in gebruik kan worden genomen. We maken nu iedere week een foto van mijn buik. Hij groeit aardig. We waren gister bij de repetitie van de Brandweerharmonie. We hadden drie weken vakantie gehad en iedereen zei dat ik zo was gegroeid. Maar ja, dat is ook wel zo. Weeg nu inmiddels zo'n 90 kilo en had aan het begin van de zwangerschap gedacht dat dat wel maximaal zal zijn wat ik ging wegen. Maar ik vrees dat ik daar wel overheen ga. Afgelopen dinsdagavond hebben we het badje met badstandaard opgehaald. Dit hebben we via Marktplaats gekocht. Dit was het badstandaard dat we in de babywinkel in Kesteren hadden gezien. Toen vonden we het erg duur. Het badje is zo'n beetje het laatste wat we nog echt moesten hebben. Voor de rest is het nu afwachten en aftellen en vooral kleertjes wassen. Overigens dacht ik gisteren dat ik vruchtwater verloor. Ik voelde wat lopen in mijn onderbroek, maar toen ineens schoot me te binnen dat dat ook wel eens vruchtwater zou kunnen zijn. Ik ben tenslotte nu al 36 weken zwanger. Ik was lichtelijk, nou lichtelijk, eigenlijk wel erg in paniek. Je weet tenslotte helemaal niet hoe zo iets nu gaat en voelt enzovoorts. Dus na een paniektelefoontje met Ronald, uiteindelijk toch maar de verloskundige gebeld. Voelde me erg stom, maar de telefoniste zei dat het geen probleem was. Ik mocht het mobiele nummer bellen, want zij kon mij niet vertellen of er iets aan de hand was of niet. Toen ik de verloskundige aan de telefoon kreeg, heb ik het hele verhaal verteld. Zij stelde mij allerlei vragen en zei daarna dat ze vrijwel zeker wist dat dit toch echt geen vruchtwater kon zijn. Ik moest vandaag gewoon mijn dagelijkse dingen doen en wel een beetje in de gaten houden of ik nog meer voelde lopen. Maar als het echt vruchtwater was geweest, dan moet ik toch wel vaker een natte onderbroek hebben gehad in de loop van de dag. Ik heb mijn best gedaan om niet continue op de wc mijn onderbroek te checken en aan het einde van de dag zou ik nog even met de verloskundige bellen. Maar de hele dag eigenlijk een droge onderbroek gehad. De verloskundige vertelde mij dat je vaginale slijm wat dunner wordt aan het einde van je zwangerschap en dat dat het waarschijnlijk is geweest. Een ding heb ik wel geleerd van Ronald je kan toch maar het beste bellen, ook al voel je je erg stom. Want eigenlijk is het niet zo stom, je weet gewoon niet wat je kan verwachten. Ik hoop alleen niet dat ik ze dagelijks moet gaan opbellen met dit soort twijfels. Moet maandag weer naar de verloskundige en zal dan gaan vragen of het hoofdje al is ingedaald en over eventueel vruchtwaterverlies.

 
Dinsdag 14 december 2004: hoofdje ligt al goed naar beneden
vandaag weer bij de verloskundige geweest. Het hoofdje ligt beneden en zal niet meer draaien. Bloeddruk was goed. Over drie weken moet ik weer op controle komen en twee weken daarna ook. Die tweede afspraak is een dubbele afspraak en dan leggen ze het een en ander uit over wanneer je de verloskundige moet bellen en over borstvoeding enzovoorts. De uitslag van het bloedonderzoek was niet bekend en de verloskundige heeft met het ziekenhuis gebeld. Mijn bloed was goed: geen zwangerschapdiabetes en het ijzergehalte was ook goed.
 
Dinsdag 7 december 2004: constant maagzuur en wankelig
alweer 2 weken niets geschreven. Inmiddels wel bij het Diakonessenziekenhuis en het WKZ voor een voorlichting geweest over de verloskundeafdeling. Ben er bijna uit, wil zeer waarschijnlijk, als dat mogelijk is, in het Diakonessenziekenhuis bevallen. Zij hebben zogenaamde kraamsuites waarin ook Ronald kan blijven slapen als we een nachtje moeten blijven. De zwangerschapscursus is erg gezellig en leerzaam. We hoeven nog maar twee keer. Overigens hebben we twee weken geleden en afgelopen zondag foto's gemaakt van mijn buik, want hij groeit nu toch wel erg hard. Je kan het niet meer verbergen. Vandaag hele dag last gehad van maagzuur. Ook schopte of bewoog onze kleine man vandaag erg veel en dan met name bovenin. 's Avonds niet wezen sporten, want ik voelde me niet zo stevig op mijn benen staan. Mijn buik voelt erg gespannen en vol aan. Overigens ook het inschrijfformulier van Kiekeboe op de post gedaan (vorige week al).
 
Maandag 22 november 2004: pijn in mijn buik en kramp in kuit
ik had vorige week (15 november?) eventjes pijn in mijn onderbuik. Ik ben maar even gaan zitten en daarna is het vanzelf overgegaan. Tijdens het bezoek aan de verloskundige (11 november) drukte zij vrij hard op mijn buik en dit was vrij gevoelig. Overigens vertelde de verloskundige tijdens de controle dat februari een drukke maand word wat betreft bevallingen. Vrijdag 12 november drie keer bloed laten prikken in verband met zwangerschapdiabetes. Als ik dit heb, hoor ik dat binnen ongeveer een week. Anders krijg ik de uitslag bij de volgende controle. Donderdag 11 november ook bij kinderdagverblijf Kiekeboe geweest. Gisteren en vandaag had en heb ik spierpijn (van kramp?) in mijn kuit. Nog zo'n zwangerschapkwaaltje.
 

Donderdag 4 november 2004: Max is aan het "boeven"...
Vanavond weer op zwangerschapscursus geweest. Net als vorige week hebben we eerst wat theorie (pijnbeleving en verloop ontsluiting) gehad en hebben we het laatste kwartiertje weer op matjes in de kamer gelegen. Max is de hele cursus erg druk geweest (volgens mij voelt hij de aanwezigheid van de andere ongeborenen) maar toen Ronald zijn hand op mijn buik moest leggen hield hij zich weer heel stilletjes. De kinderkamer is bijna helemaal klaar de meubels staan inmiddels alweer een paar weken, de schilderijen en de lamp hangen inmiddels. Ik draag ook al een paar weekjes zwangerschapsbroeken want het is nu echt niet meer te verstoppen, mijn buik is al erg aanwezig.

 

Donderdag 28 oktober 2004: zwangerschapscursus begonnen
Vandaag voor het eerst met Ronald op cursus gegaan. We zijn begonnen met een voorstelrondje en vervolgens heeft de cursusleidster, Claudia van Wezel, het eea verteld over bevallen in het ziekenhuis of thuis. De keuze hebben we zeker nog niet gemaakt. Aan het einde van de cursus hebben we ons eerste kwartiertje ademhalingsoefeningen gedaan. We moesten lepeltje/lepeltje op matjes liggen terwijl we ons volledig moesten ontspannen. Belangrijk is in je onderbuik te ademen maar dat doen we standaard al.

 
Donderdag 14 oktober 2004: druk op blaas wordt groter
ik heb gedurende twee uur continu het idee gehad dat ik naar het toilet moest. Maar als ik dan ging, kwam er helemaal niets. Na een tijdje is dit over gegaan. Toch wel erg irritant, maar ja dat hoort nu eenmaal bij een zwangerschap.
 
Dinsdag 12 oktober 2004: alles gaat voorspoedig
Ik ben vandaag weer bij de verloskundige geweest. Alles was goed. Het hartje klopte goed, mijn baarmoeder groeide goed, mijn bloeddruk was goed en de uitslagen van de 20-weken echo waren ook goed. Niets om ongerust over te zijn dus. Wel moet ik in de 28e week bloed laten prikken in het ziekenhuis in verband met zwangerschapsdiabetes. Omdat mama dit had tijdens de zwangerschap, willen ze kijken of ik dit ook aan het ontwikkelen ben. Doen ze overigens standaard als er iets van (zwangerschaps)diabetes in de familie voorkomt. Dit betekent dat ik drie keer op 1 dag bloed moet laten prikken, de eerste keer moet nuchter (bv om 8.30 uur). Overigens beweegt Max (zo gaan we hem noemen) steeds vaker en harder, merk ik. Ook vertelt aan de verloskundige dat ik moeilijk kan staan op mijn ene been 's morgens (tot nu toe 2 keer). Dit komt doordat ik dan waarschijnlijk veel op een kant heb gelegen, want dan schuift mijn baarmoeder iets.
 
Maandag 20 september 2004: cursus volgeboekt
vandaag via email te horen gekregen dat cursus 'Samen bevallen' in Zeist al vol zit. Alternatieven zijn Utrecht of Houten, wellicht dat er eind november nog een cursus in Zeist start. Ronald stuurt een email terug. Uiteindelijk gaan we de cursus in Houten volgen.
 
Vrijdag 17 september 2004: ik voel hem echt bewegen
Vandaag ook 20 weken echo gehad. Toen we bij dr. Boon kwamen, bleek dat je met de indicatie 'ongerustheid' eigenlijk naar een echoscopiste moet en niet bij haar. Toch maakt zij de echo. Ronald mag geen video-opnamen maken. De echo geeft 'hoogst waarschijnlijk geen structurele afwijkingen' aan. We krijgen een A4-tje mee met allerlei gegevens over bijvoorbeeld het hartje, de hoofdomtrek enzovoorts. Deze moeten wij aan de verloskundige geven. Tijdens de echo werd er ingezoomd op het hoofdje en toen deed hij zijn mondje open en dicht. (gapen om 10.15 uur? het wordt dus een uitslaper ;-) Vandaag ook opgegeven voor de cursus 'Samen bevallen'. Deze start op 26 oktober in Zeist. Overigens de afgelopen dagen regelmatig bewegingen in mijn buik gevoeld, die ik niet kan plaatsen. Zullen dus zeer hoogstwaarschijnlijk bewegingen van ons kindje zijn.
 
Woensdag 15 september 2004: afspraak gemaakt 20 weken echo
al een tijdje niet geschreven. Zal even wat gaan bijwerken. Dinsdag 14 september voor de tweede keer naar de verloskundige. Zij vroeg of en wat voor zwangerschapscursus ik wilde gaan volgen. Daar moet ik binnenkort eens voor gaan bellen. Verder vertelt van mijn angst om verkeerde dingen te eten. Zij vertelde dat de kans dat ik toxoplasmose krijg heel erg klein is, bovendien merk je dat doordat je er ziek van wordt. Maar om ons (nou ja, eigenlijk mij) gerust te stellen kunnen we een zgn. 20-weken echo laten doen. Alle organen zijn nu aangelegd en kunnen dus bekeken worden. Wij moeten hiervoor bellen met dr. Boon, deze doet dat iedere vrijdagochtend. Daarnaast het hartje weer gehoord, het klopt heel snel. Verder groeit mijn baarmoeder goed en is ook mijn bloeddruk goed en de bloeduitslagen waren ook goed. Dinsdagochtend gebeld met Nederzorg voor de kraamhulp. Woensdag heb ik gebeld met de verloskundigenpraktijk voor een werkgeversverklaring. Deze kan ik op werkdagen tussen 9.00 en 12.00 uur ophalen. Ook heb ik een afspraak gemaakt voor een 20-weken echo op vrijdag 17 september. Dit had ik dinsdag al gedaan met het ziekenhuis in Zeist.
 
Zondag 29 augustus 2004: optreden wordt zwaarder
gisteren VVBB-optreden gehad. Had moeite om in het tempo mee te blijven lopen. Verder had ik net onder mijn rechterborst een beetje 'pijn'. Nou ja, echt pijn was het niet, ik voelde daar wat. Verder ook een beetje rugpijn. En het blazen was best zwaar, maar ja het was warm. Vanochtend toen ik op het toilet zat, had ik het gevoel dat ik ons kindje voor het eerste echt voelde bewegen. Het was alleen wel heel erg zachtjes, dus ik vraag me af of het dat wel was. Of dat ik het me inbeelde. Maar het was wel iets anders dan anders. Ik voelde in mijn onderbuik iets van rechts naar links gaan. Misschien dat ik het binnenkort wel nog een keer voel.
 
Maandag 23 augustus 2004: werk ingelicht
op mijn werk vertelt dat ik zwanger ben. Ook gelijk mijn verzoek om minder te gaan werken (vier dagen per week, waarvan 1 thuis) na mijn verlof besproken.
 
Donderdag 12 augustus 2004: het hartje gehoord
vannacht buikpijn gehad. Het waren geen steken, ik had het idee dat het over ging toen ik naar het toilet was gegaan. Dus dat mijn baarmoeder op mijn blaas drukte. Om 15.00 uur voor het eerst bij de verloskundige geweest. Zij heeft allerlei gegevens met ons doorgenomen. Daarnaast ook bloed geprikt en naar het hartje geluisterd. Dit was alleen moeilijk te vinden en hij zwom ook weer weg. Dus toen hoorden we het hartje niet meer.
 
Dinsdag 10 augustus 2004: Ronald ook een klein Y chromosoom
vandaag uitslag van het bloedonderzoek van Ronald. Hij heeft ook een kleiner Y-chromosoom, dus gaan ze ervan uit dat de baby hier ook geen problemen mee zal gaan hebben. We krijgen deze uitslag ook nog op papier van het ziekenhuis. De uitslag van het chromosoom-onderzoek is dus goed, er zijn geen dubbele chromosomen en er missen ook geen chromosomen. Wel is er dus een klein Y-chromosoom, maar dat heeft Ronald ook.
 
Donderdag 5 augustus 2004: het is een jongetje !!!
dinsdag rond vijf uur kregen we de uitslag van het chromosoomonderzoek. Het is een jongetje. Er is alleen iets afwijkends gevonden op het Y-chromosoom. Dit chromosoom is (iets) kleiner dan normaal. Er moet nu bloed geprikt worden bij Ronald om vast te stellen hoe zijn Y-chromosoom eruit ziet. Klaske Lichtenbelt kan ons nu ook niet zo heel veel meer vertellen, maar belt ons donderdag even terug over onder andere wanneer de uitslag zal komen. Woensdagochtend om ongeveer 11.00 uur hebben we bloed laten prikken. Donderdag om 11.00 uur belt Klaske Lichtenbelt terug. Zij krijgt de uitslag dinsdag aan het einde van de middag. Zij gaan ervan uit dat bij Ronald hetzelfde kleine Y-chromosoom gevonden wordt. Dan gaan ze ervan uit, dat er niets aan de hand is. Zo niet, dan gaan zij op het overgebleven vlokkenmateriaal stukjes markeren en kijken wat er mist. Echter zij kunnen dan niet alles nakijken omdat dit materiaal beperkt is. Zij gaan dan kijken wat het meest essentieel is.
 
Maandag 2 augustus 2004: GEEN CF !!!
vandaag, op onze eerste officiële vakantiedag, na exact 1 week, krijgen we al de uitslag van het DNA-onderzoek. En het is super positief: ons kindje heeft geen CF en is zelfs geen drager. Ik ben erg overdonderd en later toch ook blij dat we deze uitslag hebben. Maar kan het nog niet echt bevatten en geloven dat we nu al deze uitslag binnen hebben. Nu kan het genieten van de zwangerschap eindelijk beginnen. We krijgen de uitslag nog op papier. De uitslag van het chromosoomonderzoek komt waarschijnlijk in de loop van de week. Klaske Lichtenbelt weet nog niet of de uitslag daarvan al bekend is (zij is net terug van vakantie), maar zij belt nog even naar die afdeling en anders komt het in de loop van de week (verwacht ik).
 
Zaterdag 31 juli 2004: begrafenis Simone
wat een verschrikkelijk dubbel gevoel. We zijn natuurlijk zelf in afwachting van de uitslag van de vlokkentest van ons kindje en nemen ondertussen afscheid van Karianne's nichtje Simone. Wat een ongelooflijke impact kan zo'n begrafenis op je hebben.
 

Dinsdag 27 juli 2004: Simone overleden
vandaag is Simone Jansen (Karianne's nichtje) overleden aan CF. Dankzij Simone zijn wij gaan onderzoeken of wij zelf drager zijn van CF.

 
Maandag 26 juli 2004: vlokkentest
vandaag de vlokkentest gehad. Voorafgaand aan de test hebben ze echo's gemaakt. Ons kindje bewoog en zijn hartje klopte. Vervolgens twee prikjes en ze hebben het ene buisje naar een laboratorium in Rotterdam gestuurd (DNA-onderzoek) en het andere in het ziekenhuis in Utrecht (chromosoomonderzoek). Ik vond de test spannend, omdat ik niet wist wat er ging gebeuren en of het veel pijn zou doen. De pijn viel reuze mee, een beetje een vervelend gevoel was het wel. Alsof er iemand op je blaas drukt ofzo. De uitslag van het DNA-onderzoek zouden we met ongeveer twee weken krijgen en de uitslag van het chromosoomonderzoek zou al eerder bekend zijn, maar deze delen ze pas tegelijkertijd met de uitslag van het DNA-onderzoek mee.
 
Vrijdag 16 juli 2004: buik wordt dikker
het gaat goed. 's Avonds om een uur of elf voel ik mij niet meer zo lekker en ga maar naar bed. Mijn buik lijkt wat dikker te worden en als we eraan voelen net boven mijn schaambeen dan voelt het iets harder.
 
Donderdag 15 juli 2004: hartslag bij sporten omhoog
tot op heden niet zo heel veel bijzonders. Af en toe niet zo lekker. Bij het sporten was mijn hartslag bij het infietsen hoger dan 115. Om mijn hartslag op deze waarde te houden, moest ik heel langzaam fietsen.
 
Maandag 12 juli 2004: moe
niet zo heel veel bijzonders gebeurd. Wel de hele dag niet zo heel erg lekker. 's Avonds thuis ben ik voor het eten even op bed gaan liggen, ik ben erg moe.
 
Donderdag 8 juli 2004: moe ipv misselijk
dinsdag- en woensdagavond voelde ik me vlak voor het naar bed gaan ziek. Vandaag ben ik erg moe, wanneer ik naar huis rijd. Heb me de hele dag niet echt misselijk gevoeld. Gaat dus goed.
 
Donderdag 1 juli 2004: geen bloedverlies meer
's Avonds moeite met eten. Gelukkig geen bloedverlies meer.
 
Donderdag 24 juni 2004: 's ochtends gaat het beter
Aan het einde van de dag voel ik me niet meer zo lekker, afwisselend koud en warm. 's Avonds tijdens het sporten ga ik naar de wc en zie een wat grotere bloedvlek in mijn onderbroek. Verder geen buikpijn ofzo.
 
Woensdag 23 juni 2004: termijn echo met gesprek over vlokkentest
's Middags om 15.00 uur een intakegesprek gehad op de poli prenatale diagnostiek. Eerst een termijnecho, gevolgd door een gesprek. De echo werd vaginaal gedaan, omdat het kindje nog te klein is om via een buikecho te zien. Het kindje is nu ongeveer 11 mm groot en heeft een snel kloppend hartje. Daarnaast vroeg de echoscopiste of ik bloedingen heb gehad, omdat er een bloedstolsel zit. Dit is zeer waarschijnlijk een gestorven vruchtje. Het was dus misschien een tweeling. Het kan dus dat er de komende weken nog weer bloedingen komen. Het gesprek met mw. Christiaense ging over de vlokkentest. Deze wordt op maandag 26 juli om 9.30 uur gedaan. Vandaag is er bij mij weer bloed geprikt voor het bepalen van mijn bloedgroep, in verband met evt. een injectie tegen antistoffen tegen rhesus negatief. De uitslag van de vlokkentest krijgen we na ongeveer 2 a 2,5 week te horen van mw. Lichtenbelt of haar vervanger mw. Couperus. Bij deze test wordt het chromosomenplaatje gemaakt en krijgen we dus de eventuele afwijkingen hierin te zien plus het geslacht van het kind. We hebben na de uitslag maximaal een week bedenktijd.
 
Dinsdag 22 juni 2004: opzettende koortslip
ik heb geen bloedvlek meer in mijn onderbroek. Heb 's morgens weer in bed mijn cracker gegeten. Maar tijdens het maken van mijn ontbijt, gaat dit toch niet helemaal goed. Rest van de dag voel ik me goed. Heb alleen soms wat buikpijn. Helaas komt er alleen een koortslip opzetten, net boven mijn lip.
 

Maandag 21 juni 2004: gebeld door mw Lichtenbelt
voel me redelijk. Mijn ontbijt blijft gewoon binnen. 's Avonds kreeg ik het avondeten niet weg. 's Middags belde mw Lichtenbelt van het Wilhemina Kinder Ziekenhuis (WKZ): zij was iets te optimistisch geweest met het tijdstip van de punctie (vlokkentest). Zij dacht dat het ongeveer in de 12e week, dus de laatste week van juli zal plaatsvinden. Zij is echter de laatste drie weken van juli met vakantie. Mocht de uitslag snel komen, dan krijgen we deze van een ander te horen. Overigens wil ze nog graag even weten wanneer de test wordt uitgevoerd. Maar ze heeft alle papieren al klaar gemaakt. In mijn onderbroek zit nog weer een bloedvlek.

 

Zondag 20 juni 2004: laatste bloedverlies
voel me eigenlijk wel goed. 's Ochtends voordat ik uit mijn bed ben gestapt nog een cracker gegeten. Er komt toch nog steeds een klein beetje bloed.

 

Zaterdag 19 juni 2004: nog wat bloedverlies
's avonds nog weer wat bloedverlies. Maar zondagochtend was dat eigenlijk alweer over.

 
Vrijdag 18 juni 2004: misselijkheid houdt aan
voelde me 's morgens prima. Dus gewoon een bakje yoghurt met cruesli en banaan op kunnen eten. Daarna ging dit toch niet helemaal goed. Vandaag ook een beetje draaierig ofzo iets geweest. Weet niet precies hoe ik dit moet omschrijven.
 

Maandag 14 juni 2004: kotsneigingen
voor het eerst kotsneigingen (sorry, beetje onsmakelijk), niet alleen 's morgens. Eten, met name avondeten, gaat ook minder makkelijk. Moet erg rustig en langzaam eten. Rest van de week ook nog af en toe misselijk gevoel. Maar ik probeer 's morgens als ik me niet lekker voel een cracker te eten. En dit gaat best goed. Nadat ik 's middags mijn boterhammen heb opgegeten, gaat het echt goed. Zal dus echt alleen ochtendmisselijkheid zijn. Maar na een uurtje ofzo gaat het weer ietsjes minder. Weet het dus eigenlijk niet zo goed.

 

Zaterdag 12 juni 2004: weer een bloedvlekje
er zit weer een bloedvlekje in mijn onderbroek. Ik hoop dat dit niets ergs is.

 

Dinsdag 8 juni 2004: voorbespreking vlokkentest
's ochtends rare trek en soms een beetje misselijk. Om 13.00 hebben we een afspraak met mw. Ligtenbelt. Zij legt uit dat wij beiden drager zijn van dezelfde mutatie van het CF-gen. Deze mutatie komt het meest voor, 70% van alle mutaties. De procedure is dat wij in ongeveer de 8e week een afspraak voor een intakegesprek maken bij de poli prenatale diagnostiek. Zij gaan dan een 'termijnecho' maken, dit is om de exacte duur van de zwangerschap te bepalen. Daarna volgt er uitleg over de vlokkentest. Vervolgens zal de vlokkentest in ongeveer de 10e of de 11e week plaatsvinden. De uitslag volgt 2 a 2,5 week later. Wij vragen ook of veel ouderparen voor abortus kiezen indien het kindje CF blijkt te hebben. Het is een uitzondering indien ouderparen het kindje toch houden, na deze testen. De vlokkentest en abortus hebben geen invloed op een eventueel volgende zwangerschap. Wij vragen of het ook mogelijk is om bij de vlokkentest ook na te gaan of het een kindje is met bijvoorbeeld het syndroom van Down. Dit zou kunnen, maar moeten we bespreken bij het intakegesprek. Voor het kwaliteitssysteem van het lab vraagt mw Ligtenbelt of ze nogmaals bloed van Ronald mogen afnemen voor een soort van second opinion. De kans dat daar een andere uitslag uitkomt is echter nihil.

Vervolgens even bij Simone* langsgegaan (die ligt namelijk ook in het Wilhelmina Kinder ziekenhuis) en toen is Karianne flauwgevallen. Ze is een seconde of 20-30 volledig van de wereld geweest. Zal een combinatie zijn geweest van de warmte buiten, bloed prikken Ronald, aanzicht van Simone (met slangetje in haar neus) en het nieuws wat een uurtje daarvoor is besproken met mw Ligtenbelt. Na een uurtje op de bank te hebben gelegen gaat het weer helemaal goed met Karianne.

* Simone Jansen is het nichtje van Karianne. Zij heeft CF en dankzij haar weten wij dat wij beiden drager zijn van CF en kunnen wij alle testen doen.

 

Donderdag 3 juni 2004: we zijn beiden drager van CF
gebeld met mw. Ligtenbelt van het WKZ en aangegeven dat de zwangerschapstest positief is. Zij gaat het laboratorium bellen en vragen naar de uitslag van de test van Ronald. Zij belt mij terug en vertelt dat de uitslag bekend is: Ronald is ook drager van CF. Dit betekent dat wij ¼ kans hebben op een kindje met CF, ½ dat het kindje drager is en ¼ dat het geen drager is en geen CF heeft. Wij maken een afspraak voor dinsdag a.s.

Woensdag 2 juni 2004: huisarts gebeld
contact gehad met assistente van huisarts, zij geeft aan dat ik ongeveer in de 8e week een afspraak moet gaan maken met verloskundigenpraktijk op de Oude Arnhemseweg voor in de 11e week.

Dinsdag 1 juni 2004: testje gedaan
's avonds zwangerschapstest gedaan, er kwam een licht roze stipje tevoorschijn. Alhoewel we het nog niet helemaal kunnen bevatten, zijn we allebei zo blij als maar kan.

CF:
Cystic Fibroses of mucoviscidosis oftewel taaislijmziekte

Daar Karianne en Ronald beiden drager zijn van CF, vertellen wij hier kort wat het inhoudt. (CF is overigens niet de doodsoorzaak van Max).

Ieder mens heeft op verschillende plaatsen in het lichaam kliertjes die vocht afscheiden. Dit vocht wordt ook wel slijm genoemd. Slijm zorgt er onder andere voor dat afvalstoffen in het lichaam - bijvoorbeeld stofdeeltjes en bacteriën die worden ingeademd - worden afgevoerd. Tevens zorgt het ervoor dat verteringsstoffen (enzymen) van de alvleesklier naar de dunne darm worden getransporteerd. Bij mensen met Cystic Fibrosis is het slijm dat deze kliertjes afscheiden uitzonderlijk taai, waardoor het zijn functies onvoldoende kan vervullen. Als gevolg daarvan ontstaan slijmophopingen in diverse organen. Deze slijmophopingen leiden tot infecties in de longen en verstoppingen van de afvoergangen in de alvleesklier en lever. Dit resulteert in littekenvorming en daarmee samenhangend een voortschrijdend functieverlies van deze organen.

Verloop.
Het verloop van CF is zeer grillig en voor bijna iedereen anders. Ook de ernst van de klachten en de daarmee samenhangende levensverwachting kan per patiënt belangrijk verschillen. Vooral de longen zorgen bij de meeste patiënten voor ernstig problemen. De levensverwachting voor mensen met Cystic Fibrosis is tegenwoordig beter dan voorheen. Dit komt door betere medische zorg en doordat men de ziekte vaak al vroegtijdig ontdekt (diagnosticeert). Hoe eerder Cystic Fibrosis wordt ontdekt, hoe eerder de behandeling kan worden gestart. Met behulp van vroegtijdige diagnose en optimale behandeling kan de schade aan de diverse organen zoveel mogelijk beperkt worden. Dit leidt tot een betere levensverwachting.

Verschijnselen. De belangrijkste verschijnselen die duiden op Cystic Fibrosis zijn:
-aanhoudend hoesten en slijm opgeven
-sterk naar zout smakend zweet
-stinkende vette ontlasting
-terugkerende luchtweginfecties
-geringe eetlust (met name ten tijde van luchtweginfecties)
- groeiachterstand

Niet alle verschijnselen hoeven zich (gelijktijdig) voor te doen. Een aantal kinderen met Cystic Fibrosis wordt geboren met een verstopping van de darmen (Meconium Ileus). Zij kunnen hun eerste ontlasting niet kwijt. Operatief ingrijpen is hierbij meestal nodig. In de overige gevallen wordt Cystic Fibrosis meestal ontdekt in de eerste twee levensjaren.

Diagnose.
Wanneer een kind verdacht wordt van Cystic Fibrosis kan de diagnose op twee manieren worden gesteld:
1. Door middel van een zweettest. CF patiënten hebben bijna altijd een verhoogd zoutgehalte in hun zweet. Door het zoutgehalte in het zweet te bepalen kan Cystic Fibrosis gediagnosticeerd worden.
2. Door middel van een DNA-test. Hierbij wordt met behulp van wat bloed of speeksel onderzocht of het kind de erfelijke eigenschappen voor Cystic Fibrosis heeft. Als dit het geval blijkt te zijn, is het zinvol om deze diagnose te laten bevestigen door een CF-centrum.(ziekenhuis dat gespecialiseerd is in de behandeling van Cystic Fibrosis) Het zo snel mogelijk starten van de behandeling door het daar aanwezige gespecialiseerde CF-team is van groot belang.
3. Door meting van potentiaalverschillen in neus- of rectumslijmvlies kan eveneens Cystic Fibrosis gediagnosticeerd worden.

Behandeling.
De behandeling van Cystic Fibrosis bestaat grofweg uit drie onderdelen:

1. Het voorkomen en bestrijden van luchtweginfecties met behulp van medicatie en fysiotherapie. Het taaie slijm in de longen van een Cystic Fibrosis patiënt zorgt regelmatig voor infecties. Met behulp van fysiotherapie in de vorm van speciale ademhalingstechnieken in verschillende drainage-houdingen en het inhaleren van slijmverdunnende middelen (sprayen), wordt geprobeerd de longen schoon te houden. Luchtweginfecties worden met hoge doses antibiotica behandeld. Bij oudere kinderen en volwassenen is het niet altijd meer mogelijk om dit via orale toediening (met pillen) te behandelen; vaak zijn veelvuldige ziekenhuisopnamen onvermijdelijk. Omdat regelmatig terugkerende ziekenhuisopnamen een zware belasting zijn voor de patiënten en zijn omgeving, wordt indien mogelijk gebruik gemaakt van thuisbehandeling met behulp van draagbare infuuspompjes.

2. Het op peil houden van de algemene conditie door middel van training. Dagelijkse lichamelijke (duur)training in de vorm van bv. fitness, hardlopen, fietsen(al dan niet op een hometrainer) is voor een Cystic Fibrosis patiënt erg belangrijk. Deze training zorgt ervoor dat:

- de algemene weerstand wordt verhoogd
- de conditie van organen en spieren op peil wordt gehouden
- de luchtweginfecties zo mogelijk worden voorkomen
- sputum(slijm) makkelijker kan worden opgehoest

(Afhankelijk van de beschadiging van de longen, kan bij deze trainingen het gebruik van extra zuurstof noodzakelijk zijn.)

3. Het behandelen van verteringsstoornissen en het op peil houden van de voedingstoestand. De stoornis van de alvleesklier veroorzaakt voornamelijk stoornissen in de vetvertering. Door deze verteringsstoornissen en doordat het lichaam van een Cystic Fibrosis patiënt voortdurend strijd levert tegen luchtweginfecties, is bij Cystic Fibrosis een energieverrijkt dieet noodzakelijk. Dit dieet kan soms oplopen tot meer dan 150% van de normale voeding. Het gebruik van verteringsenzymen bij alle maaltijden is door de gestoorde vertering noodzakelijk, evenals het dagelijkse gebruik van extra vitaminen. In sommige gevallen kan zelfs het energieverrijkte dieet niet voldoen aan de hoge calorische behoefte. Energie geconcentreerde dieetpreparaten en zelfs nachtelijke sondevoeding kunnen in zo'n geval een uitkomst bieden.

De tijd die mensen met Cystic Fibrosis per dag nodig hebben voor hun therapie hangt af van het stadium van de aandoening en kan oplopen tot een aantal uren per dag. Wanneer behandeling van de symptomen niet meer goed mogelijk is, kan voor een aantal mensen met CF een longtransplantatie een mogelijkheid zijn. Helaas is het grote tekort aan donororganen nog steeds de meest beperkende factor voor deze ingreep. Veel Cystic Fibrosis patiënten overlijden dan ook voordat deze orgaantransplantatie kan plaatsvinden. U kunt meehelpen het donortekort te beperken door een donorcodicil in te vullen! (maar dat wist u al.)

Erfelijkheid.
CF kun je niet zomaar krijgen. Het is een erfelijke ziekte. Eén op de 3600 zwangerschappen leidt tot een kind met Cystic Fibrosis. Dit lijkt weinig maar zoals reeds eerder genoemd is Cystic Fibrosis hiermee toch één van de meest voorkomende erfelijke aandoeningen onder het blanke ras. Alleen als beide ouders drager zijn van de erfelijke eigenschap die Cystic Fibrosis bepaald (het Cystic Fibrosis gen), bestaat de kans dat hun kind de ziekte heeft. De kans dat iemand drager is van het Cystic Fibrosis gen is 1 op 30. Dit betekent dat ongeveer een half miljoen Nederlanders drager zijn van Cystic Fibrosis!. Een drager 'draagt' de erfelijke eigenschappen van Cystic Fibrosis met zich mee. Deze persoon heeft de ziekte zelf niet en weet over het algemeen dan ook niet dat hij/zij drager is van het Cystic Fibrosis gen. Hij/zij kan echter de erfelijke eigenschappen van Cystic Fibrosis wel aan nageslacht doorgeven. Wanneer een kind wordt geboren waarvan beide ouders drager zijn, is er een kans van 1 op 4 (=25%) dat het kind ook daadwerkelijk Cystic Fibrosis heeft. De kans dat het kind gezond is, maar wel een nieuwe drager is van het Cystic Fibrosis gen, bedraagt 2 op 4 (=50%). De kans op een gezond kind dat geen drager is, is eveneens 1 op 4 (=25%). Bij elke volgende zwangerschap liggen die kansen weer hetzelfde. Dit overervingspatroon heet recessief erfelijk.

Dragerschapsonderzoek wordt verricht door verschillende Centra voor Klinische Genetica. Deze centra kunnen met bijna volledige zekerheid dragerschap vaststellen. Wanneer dit onderzoek geen dragerschap uitwijst, dan blijft een zeer geringe kans bestaan dat men een Cystic Fibrosis gen met zich meedraagt dat nog niet bekend is, of nog niet onderzocht kan worden. Een reden om na te gaan of iemand drager is als CF in de naaste familie voorkomt.

Meer informatie over dit onderwerp is verkrijgbaar bij het bureau van de Nederlandse Cystic Fibrosis stichting (NCFS).

Meer informatie over donor worden lees je hier:
http://www.donorregister.nl